Kees-Jan Visser schrijft gedichten. Over het leven, de liefde en andere zaken. Hij deelt ze op het podium met het Dordtse gezelschap Dichtbeideklank, op Instagram en met de bezoekers van Caty’s.

vanaf het terras
zie ik de kolibri
eindelijk! het trillen
hing steeds in de lucht

zij hangt voor de bloem
in statische vlucht
zij zuigt de nectar
die kolibri’s drinken

beheerst naar binnen
achter haar slaan
golven op rotsen

achter mij klinkt
het gepruttel van
de eerste koffie

                          Oh life! 
                                                 wijdvertakt staat ze
                                                 in het golvende land
                                                 duizend jaar al staat ze
                                                 te groeien in het land

                                                 al die jaren gaf ze
                                                 olijven aan het land
                                                 duizend jaar al gaf ze
                                                 olijven aan het land

                                                 zachte olie gaf ze
                                                 de mensen in het land
                                                 hectoliters gaf ze
                                                 aan het gulzige land

                                                 koele schaduw bood ze
                                                 aan het dorre land
                                                 aan de geiten onder haar
                                                 aan de grond van het land

                                                 ik zou wel duizend jaar
                                                 door willen met leven
                                                 maar dan niet alleen
                                                 vrucht en schaduw geven

                                                 liever wat korter
                                                 en in plaats van een
                                                 onbeweeglijke stam
                                                 benen om mee te bewegen

Wikkoknie

aan de lange toog
hangt een arbeider
in zorgelijk verval
ik zoek zijn ogen
de vraag zit hoog
daar komt hij al:
‘mijnheer, wat is hier
verkrijgbaar op tap
het lekkerste bier?’

hij leest mijn ogen
weegt mijn woorden
kijkt dan glazig
het raam uit
de dorpsstraat in

‘da wikkoknie’
zegt hij traag en
flink wat later

wat hij daarmee zegt
weet ik ook niet echt
wel is er de ochtend erna
een diepe kater

                            Omgekeerde bewijslast
 
                                                              we moeten niet uitsluiten
                                                              dat er toch een god is
                                                              hoewel gezien de feiten
                                                              ‘t niet aannemelijk is

                                                              er ligt te veel overhoop
                                                              het is een klerezooi
                                                              en tegelijkertijd
                                                              van alles goddelijk mooi

                                                              kijk naar de bomen
                                                              nieuwe blaadjes bloemen
                                                              zon en wolken daar weer boven

                                                              lentes die blijven komen
                                                              hoor je ‘t leven zoemen?
                                                              toch niet te geloven?

Skelter

ik zie mij op een skelter
door brandgangen scheuren
elke tegel ken ik al
mij kan niets gebeuren

hier zijn de muren van klimop
hier koeren duiven in
een zelfgetimmerd hok
vliegen uit en gaan op stok

ze draaien trainingsrondes
boven de buurt die nog
mijn hele wereld is
en groot genoeg is

bij de schuurdeur staat mama
ze praat en lacht met buren
de middag duurt nog uren
nog een rondje maar

                             Dom
 
                                                              de kerktoren staat
                                                              scheef in het land
                                                              de tijd aan te geven
                                                              om tien voor acht
                                                              is ’t pas kwart voor zeven
                                                              trek flessen open!
                                                              we hebben nog even              

Bergop

ik werd mijn eigen berg
om te beklimmen
zo erg had ik mezelf
in het dal gepraat

ik had al langer een
gevoel van dalen
grabbelde nog links
en rechts maar te laat

ik bekeek de schade
veegde het stof van
mijn schouders en was
in wankele staat

ik besloot nu weer
omhoog te klimmen
mij doof houdend voor
negatief geblaat

schreeuwde mijn mantra’s
spande mijn spieren
en klom naar een gloed-
nieuwe dageraad

                             Strand
 
                                                              we zien lijven
                                                              op handdoeken,
                                                              moeders haastig
                                                              kindjes zoeken

                                                              kuilen groeien
                                                              wolken wijken
                                                              zonnestralen
                                                              meeuwen kijken

                                                              we eten pa-
                                                              tatjes met en
                                                              aardbeienijs
                                                              en verzetten

                                                              zand tot kasteel
                                                              slotgrachtslootje
                                                              zeewater met
                                                              plastic bootje

                                                              we zien het dan
                                                              later worden
                                                              auto’s op de
                                                              dijk opstropen 
 
                                                              de moeders zijn
                                                              nog zoekende
                                                              in de woestijn
                                                              luid roepende
 
                                                              en de strandwacht
                                                              mijmert van een
                                                              meisje en een
                                                              Spanjereisje
 
                                                              het strand loopt lang-
                                                              zaam leeg want de
                                                              dag is gedaan
                                                              we moeten gaan
 
                                                              alles komt goed
                                                              de kindjes zijn
                                                              weer gevonden
                                                              geen centje pijn 
 
                                                              de zee gooit nog
                                                              wat golven op
                                                              het strand want
                                                              ze wil aan land

                                                              wij weer op weg
                                                              dijk uit rechtdoor
                                                              zijn leeggewaaid
                                                              van oor tot oor 

                                                              de glimlachen
                                                              en J.J. Cale
                                                              dankjewel dag
                                                              het deed ons veel                                                          

Bootje

droomde van een dag
met uren helder licht
drijven in de rietkraag
praten, ogen dicht

bootje dobbert traag
spanen piepen soms
in de verte vaag
een korte doffe plons

fuut duikt onder water
op zoek naar verse vis
zie hem even later
dit keer was het mis

verder is er niets
je ligt op mijn buik
ik fluister je iets
over liefde in je oor

je glimlacht
half in slaap
een roes
van groot geluk

                            Rembrandt
 
                          het doet me goed
                           jouw mond te zien
                          lachen in het licht
 
                      het is de gloed
                        die ophemelt en
                          verzacht je gezicht
 
                          een Rembrandt die
                        af en toe beweegt
                        mijn hart versnelt
                      voeten wegveegt

muggen kunnen
er niets aan doen
dat ze muggen zijn
sterker nog
ook het zoemen
bij het vliegen
doen ze onbewust
de zucht naar bloed
is hun opvoedkundig
meegegeven
en vasthoudendheid
dat leer ik
mijn kinderen ook
en gaan voor waar
je goed in bent
aan de haal
met je talent
een huis bouwen
een beeldhouwwerk
een lief lied zingen
de kar ergens trekken
het vuil ophalen
opvoedwerk
het zuigen van bloed
het is allemaal goed

                             Dicht
 
                                                               dichten is
                                                               met woorden
                                                               waarde geven
                                                               aan het leven
 
                                                               dichten is
                                                               zinnen verzetten
                                                               tot er een
                                                               waarheid staat
 
                                                               dichten is
                                                               zoeken naar een kern
                                                               die wellicht toch
                                                               niet bestaat
 
                                                               dichten is
                                                               strooien met letters
                                                               tot het ergens
                                                               over gaat           

liefde tilt op
liefde draait om
liefde is lief
liefde maakt dom

liefde komt en
liefde die gaat
liefde verbleekt
liefde wordt haat

liefde is groot
liefde doet goed
love is all
liefde moet

         Waterval

                                                                 het water valt
                                                                 zonder onderbreking
                                                                 bij Coo naar benee
                                                                 razend en schuimend
                                                                 alsof er haast bij is
                                                                 op weg naar de zee

                                                                 vanaf de kant
                                                                 bezie ik Plopsaland
                                                                 kindjes met rugzak
                                                                 die er genieten
                                                                 met kinderlijk gemak
                                                                 achtbaan en frieten

                                                                 maar verder gaat
                                                                 het haastige water
                                                                 ons blaadjesbootje
                                                                 zie ik even later
                                                                 verdwijnen uit het zicht
                                                                 Plopsaland gaat dicht

                                                                 nog even staan
                                                                 bezinnen verder gaan
                                                                 als water zonder
                                                                 duidelijk doel
                                                                 maar onbevangen op
                                                                 kinderlijk gevoel                       

als ik op mijn kop ga staan
mijn ogen open doe
is links rechts spontaan
hoofd barst van het bloed
 
zij bewandelt het plafond
als argeloze alpiniste
en de was op het balkon
het gras op het gazon
 
ze waaien vrolijk door
alsof ik de boel niet net
op zijn kop heb gezet
ontnuchterend is het

                            Voortvarend

                                                          gevels aan de Merwekade
                                                          schuiven traag voorbij
                                                          een baas en hond
                                                          kijken blaffend rond

                                                          er rennen renners
                                                          op gifgroene schoenen 
                                                          bootjes klampen
                                                          zich vast aan kades
                                                          op het bankje zitten
                                                          mensen te zoenen

                                                          achter geruite ramen
                                                          schuiven gordijnen dicht
                                                          na het grote hoofd
                                                          nog even zicht op Dordt
                                                          dan dooft dat licht

                                                          oevers worden wazig
                                                          dokken worden dozen
                                                          bomen staan als
                                                          schimmige spoken
                                                          mij gade te slaan

                                                          ze zien mij gaan
                                                          met het verleden
                                                          in mijn kielzog
                                                          schuim dat langzaam
                                                          oplost in de rivier
                                                          glimlachend drijf ik
                                                          weg van hier

in golven van rosé
duikt een gedachte op
slaat even en terloops
de spijker op zijn kop

zwemt zomaar voorbij
hoef alleen te grijpen
kom maar hier
jij bent voor mij en

vang je in woorden
zet je vast
op een lege lijn

je zou zomaar morgen
vergeten of nooit
gedacht kunnen zijn

                                 Liedje

                                                                   dit liedje is
                                                                   vanmorgen geschreven
                                                                   tussen koffie fruit
                                                                   en wentelteven

                                                                   het kwam synchroon
                                                                   met alles tot leven
                                                                   rolde moeiteloos
                                                                   de wijze wereld in

                                                                   twee slokken koffie
                                                                   misschien ook vier
                                                                   er floot nog een vogel
                                                                   en het stond op papier

Slootjespringen

dit slootje
kan ik hebben
het is niet
breder dan ik
lang ben
de koeien
kijken toe
met onbezorgde
of verbaasde
blik en ik
zet vastberaden
af vanaf
het gras
zie dan in
de lucht pas
mijn zelfoverschatting
druipend van
slootwater
het kroos op
mijn lippen
zeg ik de
koeien gedag
dag koeien
dag!