Recensies over film, tv en meer

Kijkrecensies

Kijk even mee:


 

13 januari 2022

Kan de nieuwe Dalgliesh tippen aan de serie van toen?

Door Jeroen Bootsman - Veel filmliefhebbers klagen al jaren over wat filmmakers ons tegenwoordig voorschotelen. Denk aan bloedeloze remakes van oude successen en de ontelbare prequels en sequels die nauwelijks iets toevoegen.

Je ziet het helaas ook op televisie: All creatures great and small, Wallander, Inspector Morse, Prime Suspect, Van der Valk en Dynasty zijn er voorbeelden van. De kwaliteit is wisselend. Natuurlijk zijn de hedendaagse producties technisch beter, maar kwalitatief valt er het nodige op af te dingen.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Phyllis Dorothy James (1920-2014) schreef met Cover Her Face in 1962 de eerste Adam Dalgliesh roman.

Dalgliesh van degelijke Engelse snit

Met niet al te hooggespannen verwachtingen, maar toch met het vooruitzicht op anderhalf uur vermaak van degelijke Engelse snit bekeek ik de eerste aflevering van Dagliesh. Een nieuwe (2021) driedelige reeks rondom het personage dat in veertien detectiveromans van de Britse schrijfster P.D. James de hoofdrol speelt.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Roy Marsden als Adam Dalgliesh zoals hij bij velen op het netvlies staat.

Toen met Roy Marsden

Adam Dalgliesh is hoofdinspecteur bij New Scotland Yard. Veel detectiveliefhebbers zullen warme herinneringen koesteren aan de televisieserie die de KRO begin jaren tachtig uitzond. De omroep zette met Dalgliesh de toon voor de vele detectivereeksen die sindsdien op de buis te zien zijn geweest. Voor de oudere generatie is acteur Roy Marsden de verpersoonlijking van Adam Dalgliesh, een atypische politieman. Marsden is een icoon, net als de stemmige vioolmuziek waarmee elke aflevering begon en eindigde.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Acteur Bertie Carvel geeft Adam Dalgliesh een nieuw gezicht.

Nu met Bertie Carvel

Bertie Carvel, de acteur die Dalgliesh in deze nieuwe bewerking gestalte geeft, zet een totaal ander personage neer. Dat is te prijzen, maar de vergelijking valt toch in het nadeel van Carvel uit. Marsden is voor mij dermate met de rol vergroeid dat ik me nauwelijks kan voorstellen dat een andere acteur in de huid van Dalgliesh kruipt. Dat Martin Shaw begin deze eeuw de rol overnam vond ik al een behoorlijke schok. Maar het verschil tussen hem en zijn voorganger is in mijn verbeelding minder groot dan die tussen Marsden en Carvel, die eerder wél indruk maakte in Doctor Foster. Eerlijkheidshalve moet ik opmerken dat P.D. James zelf ooit heeft gezegd dat Marsdens interpretatie van haar geesteskind niet overeen kwam met het beeld dat zij zelf van Dalgliesh had. Maar hoe dan ook, Marsden blijft voor mij dé Adam Dalgliesh.

Zoals vaak het probleem is met nieuwe bewerkingen, zijn de mooie herinneringen aan die originele versies. Ik herinner me dat ik ooit bij Blokker met een dvd van The Forsyte Sage in mijn handen stond. Ik raakte in gesprek met een vrouw die zei dat deze serie wat haar betreft niet kon wedijveren met de iconische serie van eind jaren zestig. Omdat ik die nooit heb gezien, kon ik onbevooroordeeld van de hedendaagse versie genieten. Maar met deze nieuwe Dalgliesh ligt dat toch even anders. Toegegeven, Britse televisieproducties behoren tot het beste ter wereld. Qua acteren, enscenering, tijdsbeeld en dergelijke valt er niets op aan te merken. Maar het zijn nou juist die moderne filmische trucjes die blijkbaar het publiek van nu moeten bekoren en mij snel de keel uithangen.

De tekst gaat onder de foto verder.

Roy Marsden (r) in zijn iconische rol als Adam Dalgliesh. @ WikiCommons

Lang en kort

Wat deze versie voor mij door het ijs doet zakken zijn het scenario, de speelduur en het aantal afleveringen. De oorspronkelijke reeks uit 1983 telt vijf afleveringen van vijftig minuten. Bij elkaar een speelduur van ruim vier uur. Het eerste seizoen van Dalgliesh anno 2021 telt drie televisiefilms van elk zo’n anderhalf uur. En het is die beperkte lengte en weinige afleveringen die de nieuwe Dalgliesh de das om doen. Bijna veertig jaar geleden namen de makers uitgebreider de tijd om het verhaal te vertellen en zo een getrouwe adaptatie van het boek te maken.

Nu wordt in negentig minuten een mooi verhaal gekortwiekt en afgeraffeld, wat ten koste gaat van de plotontwikkeling. Complete verhaallijnen sneuvelen en scénes worden gecomprimeerd. Grootste miskleun: de assistent van Dalgliesh ontpopt zich als dekhengst eerste klas die er niet mee zit om een snelle wip met een verdachte in de dienstauto te maken. Blijkbaar denken makers dat dit is wat de huidige generatie televisiekijkers wil zien.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

De nieuwe serie Dalgliesh begint deze vrijdag op het Vlaamse VRT Eén.

Terug naar toen

Deze teleurstelling kon ik op maar één manier verwerken: de reeks van toen nog eens bekijken. Ik heb de hele serie gebinged en werd niet teleurgesteld. Deze bewerking is beslist superieur. Een getrouwe weergave van het boek, gefilmd op prachtige locaties, naturel geacteerd en - niet te vergeten – een mooie plot, die dankzij de speelduur optimaal tot zijn recht komt. Het was op en top genieten.

Op het Vlaamse Eén zijn deze en volgende vrijdag nog twee afleveringen van 'de nieuwe' Dalgliesh te zien met Bertie Carvel. De Dalgliesh-series met Roy Marsden zijn in Nederland meermalen op dvd verschenen en nog volop verkrijgbaar.


04 januari 2022

After Life is het succes van het gewone

Door Caty Kroon - Er komt een nieuw seizoen van After Life. De vele fans verheugen zich nu al op de eerste aflevering van de derde reeks die vanaf 14 januari op Neflix te zien is.

Niet kijken op het puntje van je stoel, geen moord en doodslag, spannende achtervolgingen of adembenemende beelden uit andere werelddelen. After Life gaat over een man die in een diepe depressie is beland na het overlijden van zijn vrouw. Nu denk je misschien: laat maar aan mij voorbij gaan, maar dan mis je toch heel veel. Want After Life staat bol van herkenbare situaties, Britse humor en heerlijke absurditeit.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Ricky Gervais in After Life met links Penelope Wilton (Downton Abbey) en rechts David Bradley (Doctor Who)

De hoofdrol voor Ricky Gervais

De serie is geschreven en geregisseerd door Ricky Gervais, de komiek en acteur die je misschien ook wel kent van de televisieseries The Office en Derek. In After Life speelt Gervais de hoofdrol en hij heeft een vriendencast om zich heen met enkele spelers die ook in Derek speelden, ook al zo'n geweldige serie.

Nu we het toch over geweldig hebben: ik vind het een beetje lastig om te vertellen wat er geweldig is aan After Life. Het is waarschijnlijk de mix van huilen en lachen die zo enorm dicht bij elkaar liggen. En gevoelszaken zijn nu eenmaal altijd lastig uit te leggen. Gervais is in ieder geval een meester in het uitspelen van aandoenlijkheid. Die aandoenlijkheid tilt het verhaal op en legt het in je schoot waar je het wel voor altijd zou willen koesteren.

De tekst gaat onder de foto verder.

De collega's van The Tambury Gazette.

The Tambury Gazette

De reeks speelt zich af in Tambury, een fictief Engels stadje. Tony Johnson werkt als verslaggever bij The Tambury Gazette, een plaatselijk krantje waar zijn zwager eindredacteur van is. Hilarisch zijn de scènes waarin Tony, samen met een collega die met een klein cameraatje de foto's maakt, naar mensen thuis gaat voor een interview. Eenmaal terug op de redactie volgen we ook de andere collega's die allemaal heerlijk zwaar aangezette rollen hebben.

De tekst gaat onder de foto verder.

Joe Wilkinson als Postman Pat.

After Life life goes on

Eenmaal thuis geeft Tony zich nog meer dan op zijn werk over aan zijn diepe verdriet vanwege het overlijden van zijn vrouw. Meerdere keren wil hij een einde aan zijn leven te maken, maar onder andere zijn hond redt hem daar onbewust steeds van. Van lieverlee wordt het voor Tony steeds duidelijker dat hij verder moet met zijn leven. Dat drukt zijn vrouw hem in achtergelaten video's ook meerdere malen op het hart.

Na twee seizoenen After Life ga je houden van Tony, zijn overleden vrouw, zijn familie, vrienden en collega's en voel je zelfs grote sympathie voor Postman Pat, de hilarische postbode. Het derde en echt allerlaatste seizoen is te zien vanaf vrijdag 14 januari 2022 op Netflix.


06 december 2021

Humor op tv is net niet om te huilen

Door Jeroen Bootsman - Komedie maken is moeilijker dan drama, zeggen vaklui uit de film- en toneelwereld wel eens. Als het gaat om humor op de Nederlandse televisie lijkt dit een waarheid als een koe. Wie eens lekker wil lachen, komt maar mondjesmaat aan zijn trekken. Het huidige aanbod lijkt vooral te bestaan uit programma’s die weliswaar grappig bedoeld zijn, maar voornamelijk dramatisch slecht.

Neem nou Dit was het nieuws

Neem nou Dit was het nieuws. Al 25 jaar te zien op de buis en daarmee het langstlopende satirische programma op de Nederlandse tv. Van meet af aan is er – vooral bij de humoristisch bedoelde commentaren door presentator Harm Edens - sprake van grappen die niet altijd even goed lijken te landen. Toch was de show als geheel een lange periode heel leuk, ook al vormt het nieuws meer een kapstok voor gesprekken die alle kanten opgaan en bij vlagen geestig zijn.
Dat het programma lange tijd een dikke voldoende scoorde, was met name te danken aan Thomas Acda en Raoul Heertje, die als teamcaptains de show stalen. Later kwamen Marc Marie Huijbregts en Jan Jaap van der Wal er bij en bleef het een leuke show. Maar toen werd het een komen en gaan van gezichten die niet in de schaduw van hun voorgangers kunnen staan en daarmee verloor Dit was het nieuws veel aan elan. Dat het nog niet helemaal kopje onder gaat, is vooral de verdienste van Van der Wal, die er sinds een paar jaar weer bij is. Peter Pannekoek kan er ook mee door, maar vanwege andere verplichtingen laat hij zich nu vervangen door twee Comedytrain-adepten die vooralsnog onvoldoende charisma hebben om zo’n show te dragen. En dat is bitter hard nodig, want de twee wekelijks wisselende gasten komen zelden met een wezenlijke bijdrage, dus daar moeten we het ook al niet van hebben.

De tekst gaat onder de foto verder.

Barre tijden voor humor en satire

Het zijn barre tijden voor de liefhebbers van humoristische en satirische programma’s. Koefnoen is alweer vijf jaar van het scherm en op een nieuw seizoen van De TV Kantine is het vooralsnog wachten geblazen. In die tussentijd haalt BNNVARA een oud succes als Kopspijkers van stal. Met minimale veranderingen in het format en een nieuwe presentator recyclen ze het tot Spaanders. Patrick Lodiers doet zijn best er een gezellig uurtje van te maken. Iets waar hij bij vlagen in slaagt. Kon de eerste uitzending nog op een fatsoenlijke 800.000 toeschouwers rekenen, een week later waren dat er al 100.000 minder. Inmiddels is dit getal flink onder de 600.000 gezakt. Spaanders is een programma dat het moet hebben van charismatische gasten. Lodiers eindigde de voorlopig (?) laatste aflevering met de woorden: Vergeet ons vooral. Of die uitspraak profetisch zal uitpakken, moet nog blijken.

De tekst gaat onder de foto verder.

Moeten we daar blij mee zijn?

Hoe noem je een SP-partijleider in zee? Lilian Dolfijnissen. Liefhebbers van dit soort humor komen aan hun trekken bij het programma Plakshot. De VPRO moest blijkbaar met iets nieuws komen na het eindigen van Zondag met Lubach en dus kreeg Roel Maalderink, vooral bekend van zijn online satire Voxpop, de kans om het tijdslot op NPO3 te vullen. Maar of we daar nou blij mee moeten zijn? Presenteren is een vak, presenteren van humor al helemaal en Maalderink, ooit genomineerd voor een prestigieuze prijs voor jonge presentatoren, slaagt daar voorlopig totaal niet in. Met een effen gezicht en een stem zonder hoogte- en laagteaccenten (mogelijk een maximaal droogkloterig effect beogend) presenteert hij – vanuit zijn woonkamer – een potpourri aan grappig bedoelde content, zoals verkleed als clown op politici afstappen en zouteloze grapjes op hen afvuren. Zo af en toe is er een korte verbale bijdrage van zijn broer, die plotseling voorbij komt wandelen als Maalderink op de bank zijn lolligheden aan elkaar praat.

Wat is er leuk aan een bezoekje aan Angela de Jong

Na de eerste afleveringen waren de reacties niet mals, maar na de derde editie groeide het enthousiasme gestaag. Misschien ligt het aan mij. VPRO-humor heeft mij nooit zo goed gelegen. Plakshot heeft qua insteek iets weg van Promenade, ook zo'n show waar ik totaal niet om kan lachen. En wat is er eigenlijk leuk aan een bezoekje aan Angela de Jong, die inmiddels zelf zo’n deel is geworden van het medium waar zij kritisch over pleegt te schrijven dat haar objectiviteit serieus in twijfel getrokken moet worden. Na afloop van dit gewichtige item weten we dat Angela koffie prefereert boven thee en dat zij haar vaste plekje op de bank heeft, recht voor het televisiescherm.

De tekst gaat onder de foto verder.

De gemiddelde lollige content op YouTube

Plakshot is nou typisch zo’n programma dat zich nauwelijks tot niet onderscheidt van de gemiddelde lollige content op YouTube. Daarom juist kan het online enorm scoren bij een jonge doelgroep. Maar zodra het op de échte, lineaire televisie te zien is, valt het nu nog genadeloos door de mand. Het is zo’n typisch programma in de stijl van deze tijd. Experimentele televisie waar NPO3 in grossiert, sinds de NPO na decennialange armetierige programmering voor jongeren heeft besloten dat ook de jeugd er toe doet en linksom danwel rechtsom aan de NPO gebonden moet worden.
Om met goed nieuws te eindigen: Even tot hier is terug op de buis. De TV Kantine blijft voorlopig gesloten, maar in 2022 begint De Avondshow, het nieuwe programma van Arjen Lubach.


25 november 2021

Alles van waarde: pijnlijk eerlijke EO-telefilm over homoseksualiteit

Door Jeroen Bootsman - De EO is in het verleden vaak verguisd vanwege de polariserende manier waarop zij met het thema 'homofilie' (in die jaren werd het nog als aandoening beschouwd) in haar programma's omging. Praktiserende homo's leefden in zonde, was het adagium. Mede dankzij die opstelling bleef de omroep lang een vreemde bijt in het omroepbestel. Omroepster van weleer Henriëtte Laan heeft wel eens verteld dat ze zich tijdens omroepbeurten regelmatig vervelende opmerkingen van technici moest laten welgevallen. IKOR (voorloper van IKON) liet zelfs ooit een waarschuwing uitgaan tegen een EO-radiouitzending waarin twee dominees kwamen vertellen dat homoseksualiteit een zonde was.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Alles van Waarde juist bij de EO

Dat juist de EO de film Alles van waarde in 2021 kan uitzenden is een volgende stap in een even moedige als bemoedigende ontwikkeling die de van oorsprong orthodox-christelijke omroep doormaakt. Markante EO-gezichten van het eerste uur zoals Bert Dorenbos, Feike ter Velde en Henk Binnendijk zijn inmiddels krasse knarren en met de verjongingsslag lijkt ook een meer eigentijdse benadering van het onderwerp mogelijk. Gewezen EO-presentator Jan van den Bosch verklaarde bij het vijftigjarig bestaan van de omroep in 2019 spijt te hebben van de manier waarop de omroep in het verleden met homoseksuelen is omgegaan. Dat de IKON als liberale exponent van christelijk Nederland in de EO is opgegaan, zal ook zeker hebben geholpen.

Een onmogelijke liefde die in de beste momenten doet denken aan genreklassieker Brokeback Mountain

In Alles van waarde wordt het fysieke aspect van homoseksualiteit bij vlagen behoorlijk expliciet, maar uiterst smaakvol in beeld gebracht. In een aangrijpend drama volgen we anderhalf uur lang Marc (getrouwd, kind, lid van het kerkkoor), die verliefd wordt op Rick, verzorger in het verpleeghuis waar zijn dementerende vader woont. Van uitkomen voor hun gevoelens is echter geen sprake. Het verhaal speelt zich af in een streng gelovige dorpsgemeenschap en daarbij is Marc getrouwd, vader van een zoon en lid van het kerkkoor. Een onmogelijke liefde die in de beste momenten doet denken aan genreklassieker Brokeback Mountain. Marc en en Rick moeten hun verliefdheid uiten in een sfeer die dermate verstikkend is, dat aangifte doen van potenrammen, hetgeen hen overkomt, onmogelijk lijkt. Maar dan duikt er een politierechercheur op die niet op haar achterhoofd is gevallen.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Geloofwaardig scenario, strakke shots en montage

De structuur van de film - met imponerend acteerwerk, met name van de twee hoofdrolspelers - is ingenieus van opzet. Ook de zus van Marc heeft door dat er meer aan de hand is en gaat er toe over een documentaire te maken over hetgeen zich heeft afgespeeld. Het eindresultaat is een optelsom van speelfilm, documentaire en 'making of'. Een geloofwaardig scenario, strakke shots en montage voorkomen dat de kijker in de war raakt. Het resultaat gaat van een pertinente en starre afwijzing naar een schuchtere acceptatie van homoseksualiteit binnen de orthodox-christelijke kerk. En zo krijgen we dus ook een beeld van hoe die discussie binnen de EO is gevoerd. Zonder al te veel over de afloop van de film weg te geven, kunnen we stellen dat er hoop is voor de toekomst. Het is echter een open deur intrappen dat het thema nog steeds uiterst gevoelig ligt en de EO verdient dan ook respect voor het uitzenden van deze - ook voor de omroep zelf - pijnlijk eerlijke film.

Ineens moet ik denken aan eind jaren tachtig toen ik op de Rotterdamse Lijnbaan leden voor de VARA wierf. Ik sprak een bejaard echtpaar aan in de hoop hen te kunnen winnen voor de socialisten, want ieder lid was goed voor een tientje. De man keek me met vorsende blik aan en zei streng: 'Beste jongeman, wij zijn al járen lid van de EO.' Tegen hém had ik zeker niet over homoseksualiteit hoeven te beginnen.

Alles van waarde is gratis te zien op NPO Start.


18 november 2021

Typisch Dordt is allesbehalve typisch Dordt

Door Jeroen Bootsman - Straatgras is de pest voor een voetbalveld. Rijmelarij van een tegeltjesdichter. Twee mannen die op het balkon een kopje koffie met koekje nuttigen en ondertussen de huishoudelijke taken van de dag doornemen. Een blueszangeres die woest met een lepel in een magnetronbakje haar maaltijd van de dag prakt.

Dit passeerde zoal de revue in de eerste afleveringen van Typisch Dordt. Een twaalfdelige reeks, die sinds begin deze maand elke werkdag omstreeks 19.20 uur wordt uitgezonden op NPO2. De voice-over belooft de kijkers een eigenzinnige kijk op Dordrecht. Aangemoedigd door het commentaar dat vriendin Caty Kroon op Twitter ventileerde (‘Zullen we het er maar niet meer over hebben?’) besloot ik me er ook aan te wagen.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Typisch zoals EO Rail Away?

De documentaireserie Typisch...! wordt gemaakt door BNNVARA en de EO. Van de EO, de omroep die de wonderen der schepping al decennialang optimaal weet te etaleren in Rail Away, verwachtte ik een fraai geproduceerde serie die de pracht en praal van Dordrecht in volle glorie mijn huiskamer in zou blazen. De lat lag dus hoog, hoewel ik uit ervaring weet dat je meestal met niet al te hooggespannen verwachtingen aan een nieuw programma kunt beginnen.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Het is het Typisch net niet

Typisch Dordt is veel. Een vleugje Binnenstebuiten en een flinke scheut Man Bijt Hond, gesetteld in het stramien à la Chateau Meiland. Er zijn gewone mensen aan het woord die zich bij vlagen net niet helemaal gewoon gedragen. Er wordt een sfeer opgeroepen, zoals in de kleurrijke woning van zangeres Marianne Noble en de woonwinkel van Rob en Dick aan de Groenmarkt. Maar wat Typisch Dordt nou net niet is? Typisch Dordt!

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Wat maakt het typisch Dordts

De makers zoomen in op het wel en wee van mensen die je overal in Nederland tegenkomt. Deze portretten worden weliswaar onderbroken door shots van de stad Dordrecht, maar dat is een te summier element om het programma Typisch Dordt te noemen. De kijker verwacht misschien zich te kunnen laven aan al het moois dat Dordrecht te bieden heeft en die verwachting wordt dan net weer niet waargemaakt. Weliswaar sijpelt er in de hersenspinsels van tegeldichter Ad soms iets door over Dordrecht, maar het zijn toch vooral pogingen tot clichés. En Noble brengt de Dordtse band van weleer The Zipps terloops ter sprake. Maar dat alles zal geen drommen toeristen naar de stad trekken.

Als er een evangeliserend element in de show zit, toch een overweging die bij de makers misschien een rol speelt, dan ontgaat mij die. En er zijn ook geen mensen te zien die op een boeiende manier over (de geschiedenis van) Dordrecht kunnen vertellen, maar misschien komt dat nog.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Typisch Dordt: gluren bij de buren

Vooralsnog blijft Typisch Dordt vooral een typisch gevalletje gluren bij de buren, gefilmd in al hun eigenaardigheden, maar zonder de beloofde eigenzinnigheden. Zoals Noble, die liggend op bed en lurkend aan een sjekkie commentaar naar de televisie schreeuwt. Ruurd, die weer een gat in het voetbalveld heeft gedicht. En Leida, de echtgenote van dichter Ad, die op emotieloze toon haar huwelijk analyseert:
Interviewer: 'Wat praat hij veel, he?'
Leida: 'Ja, hij praat wel veel, maar het is wel gezellig, hoor. Anders hou je het ook geen 46 jaar uit, hè?'
Ze kijkt er bij als Adèle Bloemendaal die een kilo citroenen heeft moeten doorslikken. Zonder suiker.

Typisch Dordt. Vandaag, 18 november, om 18.24 uur de laatste uitzending bij BNNVARA en EO op NPO2 en terug te kijken op Uitzending Gemist.


04 november 2021

Endless Night van Agatha Christie is nieuw (nou ja, nieuw) op Netflix

Door Jeroen Bootsman - De laatste tijd duiken er veel oudere producties op bij Netflix. Dat komt wellicht doordat deze streamingsdienst te maken heeft met regels die voorschrijven dat een percentage van het totale aanbod van Europese makelij dient te zijn. Je kunt dus bijvoorbeeld kijken naar Dead of Night, een Britse zwartwit horrorfilm uit 1945. Of de filmhuishit Les Roseaux Sauvages uit 1994. Voor sommigen misschien ouwe meuk, maar voor menig filmliefhebber zijn dit soort juweeltjes een echte cinematografische traktatie.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Endless Night op Netflix

Liefhebbers van het verfilmde werk van Agatha Christie kwamen tot voor kort bedrogen uit op Netflix, maar daar is nu verandering in gekomen. De streamingsdienst koos niet voor klassiekers als The Murder on the Orient Express of Death on the Nile, maar voor de vergeten psychologische thriller Endless Night. Dat is een verrassende keuze want het boek waarop deze film uit 1972 is gebaseerd laat een totaal andere kant van Christies schrijftalent zien. Endless Night is een van de laatste boeken die The Queen of Crime schreef en behoort tot de persoonlijke favorieten van de schrijfster. Naar verluidt had ze er slechts een week of zes voor nodig om het verhaal neer te pennen, terwijl het schrijfwerk van een boek meestal zo’n drie tot vier maanden in beslag nam.

De tekst gaat onder de foto verder.

Scene uit Endless Night met Hywel Bennett, Per Oscarsson en Britt Ekland. @ WikiCommons

Het verhaal in een notendop: arme jongen ontmoet schatrijk meisje, ze trouwen en laten op de plek waar zij elkaar voor het eerst zagen een droomhuis bouwen, maar dorpsbewoners zeggen dat er op die grond een vloek rust. Het is moeilijk om meer te vertellen zonder iets van de plot weg te geven, maar er ontvouwt zich gaandeweg een noodlotsdrama, dat menig lezer zal onthutsen. De laatste zin van het boek deed mij althans bijna naar adem happen.

Mijn advies is dan ook om eerst het boek te lezen en dan de film te kijken

Ik waarschuw maar vast: zo pakkend als het boek is, is de film zeker niet. Mijn advies is dan ook om eerst het boek te lezen en dan de film te kijken. Positief is dat de filmmakers het basismateriaal met respect behandelen. Zij blijven weg van veranderingen in het oorspronkelijke verhaal. Christie zelf zou in de productiefase ingenomen zijn geweest met regisseur Sidney Gilliat, een veteraan in de Britse filmwereld. Aan het begin van zijn carrière verdiende hij zijn sporen als scriptschrijver voor Alfred Hitchcock. Ook de casting kon op haar goedkeuring rekenen.

De tekst gaat onder de foto verder.

@ Netflix

De film is niet het boek

De film slaagt er echter niet in de melodramatische sfeer van het boek naar het witte doek te vertalen. De spookachtige begintitels, ondersteund door beelden van een kolkende zee bij nacht en dreigende muziek van Hitchcocks huiscomponist Bernard Herrmann zetten een sfeer neer, die met de eerste scène eigenlijk direct weer teniet wordt gedaan. Aan de acteurs zou het niet moeten liggen, want zij zijn routiniers. Misschien wel iets te routineus, want ze hebben een wat kleurloos spel en net niet de bezieling die recht doet aan de complexiteit van het verhaal.

Het sombere verhaal is op papier namelijk zo verschrikkelijk goed door de manier waarop het een inkijkje biedt in de krochten van de menselijke geest. Het verhaal is een droevig stemmend psychologisch zelfonderzoek, doorspekt met bijna filosofische gedachten over goed en kwaad. Misschien had het een doordachter filmscenario en meer doorleefde vertolkingen nodig om tot een geslaagde productie te komen.

De tekst gaat onder de foto verder.

Agatha Christie arriveert in 1964 op Schiphol. @ Joop van Bilsen

Dit vond Agatha Christie er zelf van

En wat vond Christie zelf van het eindresultaat? Ze was enorm teleurgesteld en noemde de film denigrerend ‘lacklustre’ (glansloos). En een korte naaktscène van actrice Britt Ekland kon haar goedkeuring ook niet bepaald wegdragen. Een begrijpelijke reactie, want met haar boek wist zij zichzelf als auteur te vernieuwen en zonder meer een meer literair pad in te slaan. Een geslaagde verfilming zou een ideale promotie betekenen. Endless Night maakt nieuwsgierig naar wat zij nog allemaal zou hebben geschreven als haar daartoe meer tijd gegund zou zijn.

Vergeet de VS

De meningen over de film waren destijds verdeeld. Een succes in de Britse bioscopen werd het bepaald niet en een roulatie in de Verenigde Staten zat er niet in. Endless Night hoort naar mijn mening zeker niet tot de meest geslaagde verfilmingen van het werk van Agatha Christie. Toch zou ik hem niet totaal mislukt willen noemen en voor de fans valt er genoeg te genieten. Gelukkig kun je zo hier en daar toch nog glimp opvangen van de genialiteit van het boek. Dus overslaan van deze film kan wel, maar hoeft niet.


31 oktober 2021

Friday the 13th is niet zo slecht als we in 1980 dachten

Nederlanders zijn (nog) geen fervente vierders van Halloween. Sterker, zo'n driekwart weet niet wat het betekent. Maar een goeie griezelfilm kunnen veel mensen wel waarderen. Ook onze recensent Jeroen Bootsman kan genieten tijdens het griezelen, maar dan moet het wel een goéie film zijn.

Jeroen Bootsman - Netflix heeft er de laatste tijd een handje van om de ene na de andere horrorfilm de wereld in te slingeren. Ik vind het meestal teleurstellende en zouteloze producties. Vaak zijn het afgeleiden van wat veel eerder veel beter is gedaan.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

There's someone inside your house

Het lijkt wel of Netflix zich bij het ontwikkelen en aankopen vooral laat leiden door wat jongere gebruikers graag willen zien. Zo kan het gebeuren dat in het op papier veelbelovende There's someone inside your house de horror wordt gelardeerd met humor, misschien zelfs nog eerder andersom. Matig spannende en vooral bloederige scènes (hoe bloederiger, hoe saaier, kent u dat spreekwoord?) worden te vaak en te lang afgewisseld met beelden die ons een inkijkje in de tienerwereld geven. Denk aan melige humor als giechelend geslachtsdelen tekenen op kleffe pizzadozen.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

It

Voor liefhebbers van de betere horrorfilms is het afzien geblazen. De aanvoer van de laatste jaren biedt maar weinig serieuze spanning. Bloed te over, maar toch bloedeloos van aard. Niet zelden worden oude ideeën van een slecht passend nieuw jasje voorzien. Maar zo af en toe komt er toch een pareltje boven drijven. Zo was de nieuwe versie van It er eentje die meer dan prima naast de ook al zo uitstekende miniserie van begin jaren negentig kan bestaan.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Ken je deze nog?

De oudere garde onder ons kan eigenlijk niet veel anders dan hun toevlucht nemen tot bewezen successen als Halloween, The Shining en Evil Dead. Bij lange na niet zo geweldig als deze monumentale films, maar ik vind het toch hoog tijd voor een rehabilitatie van Friday the 13th. Destijds werd de film omschreven als een bordkartonnen thriller, maar dankzij een overwegend jong publiek was de slasherfilm een onverwacht kassucces.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Friday the 13th

Ter illustratie: Friday the 13th had een budget van 550.000 dollar en bracht bijna veertig miljoen dollar op, ondanks de negatieve kritieken. Dankzij dit succes ontstond er een mediafranchise die goed was voor alleen al elf vervolgfilms. Het draait om een spannend verhaal: jongeren gaan op zomerkamp diep in de bossen en worden een voor een op gruwelijke wijze vermoord. Toen ik de film begin jaren tachtig voor het eerst zag, ik zal een jaar of twaalf zijn geweest en gehuurd bij de videotheek (het woord alleen al vervult mij met warme gevoelens van nostalgische aard!), was ik behoorlijk teleurgesteld. Te meer omdat de voor mijn gevoel spannendste scènes zich in het begin van de film én bij daglicht afspeelden (zoals de optredens van de griezelige dorpsgek en de truckchauffeur die we niet te zien krijgen). Daardoor dacht ik dat bij het vallen van de duisternis de spanning alleen maar zou toenemen.

Dat was niet zo. Ik vond het een stijlloze en bloederige horrorfilm, met de ene na de andere sadistisch in beeld gebrachte moord, zonder dat er sprake was van opbouw van sfeer. Met één heel grote uitzondering, namelijk een knallende finale, die al het voorgaande ruimschoots leek te compenseren. Hoe dan ook, voor mij leek Friday the 13th een filmervaring te worden die ik best kon vergeten.

Het werd een feestelijk (nou ja) weerzien

Tot het moment dat hij op VHS te koop bleek en ik gehoor gaf aan mijn verzameldrang. Vol scepsis stopte ik de band in de videorecorder en wat bleek? Het werd zowaar een feestelijk weerzien. Mijn aanvankelijke aversie bleek verdampt en - mogelijk geholpen door het jarenlang consumeren van heel wat onmiskenbare draken van (horror)films - kon ik genieten van deze horrorthriller. Met een nieuwe blik bekeken scoort hij op een aantal punten nog steeds middelmatig, maar ik zag toen pas dat de makers het beperkte budget effectief hebben ingezet.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Sinister op een afgelegen locatie

Goed, het blijft een aaneenschakeling van bizarre moorden op jonge mensen, maar ondanks het ontbreken van opbouw ademt de film een sinistere sfeer die dankzij de soundtrack en de afgelegen locatie een enorme impuls krijgt. In kwalitatief opzicht zal het geen genreklassieker worden, maar er valt voor horrorliefhebbers genoeg te genieten in anderhalf uur tijd. De vele vervolgdelen wisselen sterk van kwaliteit, maar ook twee en drie staan garant voor een paar genoeglijke horroruren. Overigens werd het verhaal van de eerste vier originele films samengevat en opnieuw verteld in een lang niet onaardige reboot uit 2009, die te zien is op Netflix.

Bovenste foto @ collage stock


28 oktober 2021

Herfst is ook: trui aan, kaarsjes aan en kijken naar Kastanjemanden

De Deense thrillerserie Kastanjemanden verscheen eind vorige maand op Netflix en kwam direct in de Top 10. Is dat een terecht of niet?

Het is herfst en een passender serie als Kastanjemanden (The Chesnut Man) is eigenlijk niet denkbaar. Althans, voor wie van Scandinavische misdaadseries houdt, want daar hebben we het hier over. In zes afleveringen van vijftig minuten kun je genieten van de herfst in Denemarken en ook griezelen van die herfst. Want er gebeuren rare dingen en kastanjepoppetjes spelen daar een grote rol bij.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Sofie Gråbøl en Søren Dyrberg Malling (l) in The Killing en Sofia Helin in The Bridge. @ Netflix/WikiCommons

The Killing en The Bridge

Fans van The Killing en The Bridge kunnen dus hun hart ophalen, want Søren Sveistrup (1968) is de scenarioschrijver van Kastanjemanden en hij bedacht immers ook The Killing. Kastanjemanden gaat over een moordenaar die moeders vermoordt van wie hij vindt dat zij niet goed voor hun kinderen zorgen. Iedere keer laat hij bij zijn gruwelijke daad een kastanjepoppetje achter.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Het boek Kastanjemannen van Søren Sveistrup is in Nederland te koop onder de titel Oktober (cover rechts)

Vingerafdrukken op kastanjepoppetjes

We krijgen een kijkje in het leven van een vader, moeder en zoon. Hun dochter en zusje is vermist. De moeder is minister. Hoewel er iemand is opgepakt, is het dochtertje nooit gevonden. Het rare is dat op de kastanjepoppetjes van de recente moorden vingerafdrukken zijn gevonden van het verdwenen meisje.

Spannend was het zeker, maar hier en daar zakte het ook wel wat in

Nou, als dat geen bloedspannende start is die garant moet staan voor zes afleveringen nagelbijten, dan weet ik het ook niet meer. Spannend was het zeker, maar hier en daar zakte het ook wel wat in. En dat niet alleen, soms vond ik het ook wel een beetje huiswerk maken omdat sommige verhaalstructuren wat ingewikkeld in elkaar zaten. Dat kan uiteraard aan mij liggen.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Danica Curcic in Kastanjemanden. @ Netflix/WikiCommons

Kastanjemanden kan zeker de strijd aan

Kastanjemanden kan het zeker opnemen tegen The Bridge en The Killing, maar toch ontbreekt er iets. De plot vind ik wat dunner en de spelers wat oppervlakkiger. Saga Norèn (Sofia Helin) uit The Bridge kan ik me vermoedelijk over tien jaar nog wel voor de geest halen, terwijl Naia Thulin (Danica Curcic) nu al niets meer bij me achterlaat.

Echte fans zullen het niet met me eens zijn en ik wil dan ook zeker niet aanraden om de serie links te laten liggen. Daar is hij toch te spannend voor. En ook: voor wie houdt van die typisch Scandinavische manier van filmen, acteren en sfeer oproepen wordt prima op zijn wenken bediend.


25 oktober 2021

Even gehad met Netflix? Geen nood, YouTube heeft ook veel moois!

Door Jeroen Bootsman - De laatste tijd klagen er nogal wat Netflix-abonnees. Er zou weinig nieuwe content zijn en veel ouwe meuk. En wát wordt toegevoegd is vaak van matige kwaliteit. Ik laat in het midden of ik het hier mee eens ben, maar feit is wel dat de coronapandemie ook de filmindustrie heeft lamgelegd. Veel producties zijn vertraagd, uitgesteld of zelfs geannuleerd. Zo wordt bijvoorbeeld het geduld van de fans van de hitserie Stranger Things danig op de proef gesteld.

De tekst gaat onder de foto verder.

Uit de schatkamers van de omroepen

Goed om te weten dat op YouTube allerlei bijna vergeten pareltjes uit de schatkamers van omroepen en filmmaatschappijen te zien zijn. Voor wie het ontbreken van ondertiteling geen probleem is en ook genoegen wil nemen met een wat lagere beeldkwaliteit, valt er veel moois te vinden. Browsen door het enorme aanbod roept de nostalgie op van rondstruinen in de lokale videotheek. Als liefhebber van thriller- en horrorfilms ervaar ik dat veel titels waar ik vroeger volop van heb genoten nog altijd wachten op een uitgave op dvd en/of blu-ray. Maar nu het streamen de overhand krijgt, wordt het steeds onwaarschijnlijker dat al dat moois ooit nog op een schijfje verkrijgbaar zal zijn. Laat staan de zogeheten cultfilms, waar slechts een beperkt groepje liefhebbers interesse in zal hebben. In de kringloopwinkels zal nog her en der een vergeten videofilm circuleren en ook op veilingsites kun je succes boeken.

De tekst gaat onder de foto verder.

Weet je nog: de videotheek

Zo is er de spannende televisiethriller No place to hide, begin jaren tachtig in Nederland uitgezonden. Jaren later trof ik 'm tot mijn grote vreugde aan in de videotheek. Toen dit 'filmhuis' ter ziele ging, leek het er lang op dat ik deze geweldige film nooit meer zou kunnen zien. Maar toen was daar eBay en kon ik een Amerikaanse VHS-kopie aanschaffen. Ineens was het gedaan met video en deed dvd zijn intrede. Snel schafte ik nog een paar laatste videorecorders aan, waaronder een waarop VHS op dvd te kopiëren viel. Maar dan moet de videoband niet beschermd zijn tegen kopiëren, iets wat met voorbespeelde banden wel vaak het geval is. Het leek dus zaak om deze, en vele andere films, spaarzaam en gedoseerd af te spelen, zodat zowel band als videorecorder zo lang mogelijk in goede staat zouden blijven.

De tekst gaat onder de foto verder.

YouTube als platform voor films

Toen bleek dat YouTube, waarop gebruikers aanvankelijk vooral eigen filmpjes postten, zich ontwikkelde tot óók een platform voor clips, muziek en speel- en televisiefilms. En zo kwam tot mijn grote vreugde No place to hide beschikbaar. Een nagelbijtend verhaal over een aantrekkelijke jonge vrouw, die bij nacht en ontij door een gemaskerde man wordt achtervolgd. Dat hij daarbij op huiveringwekkende wijze constant de woorden 'Soon, Amy, soon...!' fluistert, jaagt Amy angst aan. Het was een verrukkelijk weerzien met deze nagelbijter, waarvan het slot menig kijker in verwarring zal achterlaten.

De tekst gaat onder de foto verder.

Ook met Agatha Christie

Liefhebbers van Agatha Christie komen op YouTube ook volop aan hun trekken. Niet alleen in documentaires over 'The Queen of Crime', maar ook een paar van de allerbeste bewerkingen van haar boeken voor film en televisie. Een speciale vermelding voor Desyat Negrityat, een Russische (!) verfilming van Christies beroemdste en bestverkochte boek And then there were none/Ten little niggers. Deze versie is prachtig, ook omdat het boek trouw wordt gevolgd. Tel daarbij op een perfect getroffen onheilspellende sfeer en een dreigende soundtrack. Dat de typisch Engelse sfeer aanvankelijk wat gemist wordt, is een gevoel dat snel verdwijnt. Russisch gesproken, met Engelse ondertiteling.

De tekst gaat onder de foto verder.

Allemaal leuks om te kijken

Ook leuk om te kijken is Witness for the prosecution, een Amerikaanse tv-bewerking waarin drama en humor hand in hand gaan. Klinkende namen als Diana Rigg, Ralph Richardson, Wendy Hiller, Donald Pleasance, Deborah Kerr en Beau Bridges staan garant voor een plezierige anderhalf uur. Dat geldt ook voor Murder is easy, een getrouwe tv-bewerking van Amerikaanse makelij met Bill Bixby, Lesley Anne Down, Olivia de Havilland en Helen Hayes. Ook zeer aanbevelenswaardig is Murder by the book, waarin Hercule Poirot verhaal komt halen bij zijn schepper, want Agatha is de zelfingenomen detective spuugzat en heeft besloten hem in een nieuw boek te laten vermoorden. Deze confrontatie wordt door topacteurs Ian Holm en Peggy Ashcroft geweldig uitgespeeld.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Doorgewinterde thriller- en horrorfans opgelet

Nog een paar tips voor de doorgewinterde thriller- en horrorfans. In het spannende The Unseen laat hoofdrolspeelster Barbara Bach zien meer in haar mars te hebben dan enkel Bondgirl en echtgenote van Ringo Starr te zijn. Reflections of murder is een geweldige remake van de klassieke Franse thriller Les Diaboliques (met Simone Signoret). Gemaakt voor televisie, is deze versie superieur aan het latere Diabolique, dat vooral lijkt te bewijzen dat bekende namen in de cast (Sharon Stone, Kathy Bates en Isabelle Adjani) niet per se een garantie voor succes zijn.

Het is allemaal niet te versmaden

Revenge of the Stepford wives is een voor televisie geproduceerd vervolg op The Stepford wives waarin Sharon Gless (bekend van Cagney & Lacey) als journaliste probeert te doorgronden hoe het toch komt dat er zo weinig echtscheidingen en misdaad in het lieflijke dorpje plaatsvinden. Overigens is deze opname afkomstig van een Nederlandse videoband, dus beschikbaar met Nederlandstalige ondertitels. Echt niet te versmaden is The night walker, een werkelijk superspannende psychologische thriller waarin Barbara Stanwyck gekweld wordt door nachtmerries over haar bij een brand omgekomen echtgenoot.

De tekst gaat onder de foto verder.

Wacht niet te lang met kijken

Dit was slechts een kleine greep uit het totale aanbod. Wie even niets van zijn of haar gading op Netflix kan vinden, kan dus voor een alternatief uitwijken naar YouTube. Let wel: er zijn gebruikers die materiaal waarop (nog) auteursrechten rusten op het platform plaatsen waardoor er titels kunnen verdwijnen. Mocht je dus iets van je gading tegenkomen, wacht dan niet te lang met kijken. Geniet er van!


14 oktober 2021

The Father emotioneert je (en straks The Son hopelijk ook)

Hij won er een Oscar voor en dat is eigenlijk heel vanzelfsprekend. Anthony Hopkins speelt namelijk de sterren van de hemel in The Father, een film die niemand onberoerd laat. Draait hij nog in de bios in je buurt? Ga hem zien!

De reden dat veel mensen The Father zo prachtig vinden is misschien wel omdat iedereen in zijn omgeving iemand kent met dementie. Wat deze film zo goed maakt is dat je de ziekte van Alzheimer ziet vanuit het gezichtspunt van Anthony. Overigens schittert Olivia Colman naast Anthony Hopkins als zijn dochter Anne.

De tekst gaat onder de foto verder.

Olivia Colman en Anthony Hopkins als vader en dochter in The Father. @ Cinema The Movies

Gesprekken vol misverstanden

Het begint heel eenvoudig en dat is precies het slimme van deze film. Je ziet Anthony een beetje rondscharrelen in zijn grote appartement. Hij heeft een gesprek gehad met zijn dochter Anne die hem vertelde dat ze in Parijs gaat wonen omdat ze een Fransman heeft ontmoet. Anne gaat boodschappen doen en Anthony zet in de keuken een kopje thee als hij ineens de voordeur in het slot hoort vallen. Roepend naar de gang vraagt hij of Anne dat is. Als er geen antwoord komt krijgt hij argwaan en gaat, gewapend met een vork uit de besteklade, naar de woonkamer. Daar zit een vreemde man op zijn gemak de post door te kijken. Als Anthony vraagt wat de man in zijn huis doet, krijgt hij te horen dat hij al jaren zijn schoonzoon is. Er volgt een gesprek vol misverstanden, want Anne gaat toch in Parijs wonen omdat ze een andere man heeft ontmoet?

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Steeds meer gedesoriënteerd

Je ziet in al die gesprekken hoe mensen Anthony bevreemd aankijken en de misverstanden stapelen zich op. Als Anne thuiskomt met de boodschappen is het niet Anne (gespeeld door Olivia Colman), maar een heel andere vrouw. Die verwarring is enorm goed uitgewerkt en trekt je als kijker mee in de toenemende onzekerheid van Anthony, want niets is immers hetzelfde? Vanuit zíjn standpunt praat hij heel logisch, maar de mensen die naar hem luisteren snappen er niets van. Van lieverlee raakt Anthony steeds meer gedesoriënteerd. Dat Anne dit van dichtbij meemaakt is al net zo aangrijpend.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Florian Zeller (Parijs, 1979) heeft onlangs de opnamen afgerond van de film The Son waar Anthony Hopkins opnieuw een rol in krijgt. @ WikiCommons

Na The Father komt The Son

Sir Anthony Hopkins is inmiddels 83 jaar en prachtig oud geworden. Hij kan onvermoeibaar een minutenlange scène volpraten en als de camera inzoomt op zijn gezicht spat zijn vitale blik van het doek af. Inmiddels is bekend dat Anthony Hopkins ook een rol heeft in The Son. Regisseur Florian Zeller schreef een serie toneelstukken met de namen The Father, The Mother, The Son. De opnamen van de film The Son zijn onlangs afgerond. Hopkins heeft Zeller advies gegeven bij het maken van The Son, maar wat zijn rol in die film precies is, weten we nog niet. The Father is in ieder geval een film die je niet snel vergeet.


10 oktober 2021

Hot Fuzz is heerlijk in zijn soort

De film Hot Fuzz is in het begin misschien even wennen, maar als je gaat kijken met in het achterhoofd dat het één grote parodie is, dan is het genieten van begin tot eind.

Edgar Wright en Simon Pegg is een geweldig schrijversduo dat films heeft gemaakt met humor zoals alleen Britten dat kunnen. De film Hot Fuzz (2007) maakt deel uit van de Blood & Ice Cream-trilogie. Je kunt ze alle drie afzonderlijk bekijken, want het is niet echt een trilogie. De enige overeenkomst is dus die bijzondere humor.

Simon Pegg is schrijver én hoofdrolspeler in Hot Fuzz. @ WikiCommons

Blood & Ice Cream

In de trilogieserie verscheen eerst Shaun of the Dead (2004), toen Hot Fuzz (2007) en daarna The World's End (2013). Hot Fuzz is een parodie op de actiefilm. In het begin gaat het er rustig aan toe zodat je kunt wennen aan de komedie en de stijl van humor. Naar het einde toe barst de film bijna uit zijn voegen met overdreven actiescènes. Heerlijk. Ook draaft er een keur op aan beroemde acteurs en hebben veel beroemde spelers kleine rolletjes. Namen? Natuurlijk, hier zijn er een paar.

Veel bekende acteurs hebben een grotere of kleinere rol in Hot Fuzz. @ WikiCommons

Een stoet bekende acteurs

Schrijver Simon Pegg neemt de hoofdrol voor zijn rekening en dat doet hij briljant. Hij speelt een politieagent en Nick Frost (Doctor Who) is zijn naaste collega en zoon van de inspecteur van politie, gespeeld door Jim Broadbent (Game of Thrones). Daarnaast zie je een geweldige Timothy Dalton (James Bond) als supermarktmanager en hoofd van de plaatselijke buurtwacht. Olivia Colman (The Crown) is een lacherige politieagent en je ziet onder anderen ook Paddy Considine (The Bourne Ultimatum) als een domme detective. Flitsrolletjes zijn er voor comedian Bill Bailey, Steve Coogan (Stan & Ollie), Martin Freeman (Sherlock), Anne Reid (Coronation Street, Cate Blanchett (Ocean's 8) en nog veel meer mensen die je misschien wel herkent.

Collega's en leidinggevenden zien de ijverige agent liever gaan dan komen

Het verhaal gaat over de agent Nicholas die wordt overgeplaatst van Londen naar het dorpje Sandford. Nicholas is zó goed in zijn werk dat zijn collega's én zijn leidinggevenden de ijverige agent liever zien gaan dan zien komen. Met die ijver hebben ze in Sandford ook wel wat moeite en Nicholas ontdekt dat er zich achter het kneuterige dagelijkse leven op het platteland heel andere dingen afspelen.

Het slot van Hot Fuzz is heerlijk over the top. @ WikiCommons

Een hilarisch slotspektakel

We bewegen kijkend mee naar een hilarisch slotspektakel, maar voor het zover is doen zich tal van verwikkelingen voor. Het schrijversduo Simon Pegg en Edgar Wright zorgen voor een origineel script waarin de actiefilm op de hak wordt genomen. In sommige scènes herken je misschien iets wat je weleens in een andere film hebt gezien of in een boek hebt gelezen. Er zit zoveel vaart in het verhaal dat je wellicht bij een tweede keer kijken weer heel andere dingen ontdekt.


30 september 2021

Too Close: spannende thrillerreeks met twee topactrices

Door Jeroen Bootsman - Een psychologische thriller met doorleefde vertolkingen en een kronkelig scenario dat je doet smachten naar de volgende aflevering. Daar draaien de Britten hun hand niet voor om. Als er weer een nieuwe reeks van overzeese makelij klaarstaat op NPO Start Plus, levert mij dat altijd weer een geluksmomentje op. Zeker als Emily Watson een van de hoofdrollen voor haar rekening neemt. Zij wordt door de VPRO-gids omschreven als: nimmer op een slechte rol te betrappen.

De tekst gaat onder de foto verder.

Emma Watson levert weer vakwerk af met Too Close. @ ITV/YouTube

Too Close met vakwerk van Emma Watson

Ook in de driedelige serie Too Close doet Watson weer wat van haar verwacht wordt, namelijk vakwerk afleveren. De rol van forensisch psychiater Emma is haar op het lijf geschreven. Emma moet achterhalen of Connie Mortensen geheugenverlies voorwendt om zo haar verantwoordelijkheid voor haar daad te ontlopen. Connie is namelijk moedwillig met de auto het water in gereden. Op de achterbank zaten haar eigen dochter en een buurmeisje.

De tekst gaat onder de foto verder.

Denise Gough in Too Close. @ VPRO-gids

Fraai tegenspel van Denise Gough

Denise Gough levert fraai tegenspel in haar rol van de complexe Connie. Menig kijker zal smullen van de verbale schermutselingen tussen beide vrouwen, die in het begin doen denken aan de manier waarop Hannibal Lecter Clarice Starling in The Silence of the Lambs de maat neemt. Want ook Connie slaagt erin het kleinburgerlijke bestaan van Emma genadeloos te ontleden.

Dat de door Connie voorspelde verplichte vrijpartij van Emma en haar echtgenoot staande tegen het aanrecht ook daadwerkelijk plaatsvindt, is een zwaktebod, maar een kniesoor die daar op let. Wel lijkt het alsof het kat- en muisspel tussen beide vrouwen net iets te lang wordt opgerekt. Gelukkig slaat het scenario ergens in deel twee een andere weg in.

De tekst gaat onder de foto verder.

Het Yummy Mummy Monster

Voor Connie staat er nogal wat op het spel. Publiek en media gaan er zonder meer van uit dat zij donders goed wist wat zij deed en hebben haar omgedoopt tot Yummy Mummy Monster. Ze kan een lange gevangenisstraf tegemoet zien, maar blijft erbij dat ze zich niets van de gebeurtenis herinnert. In Too Close gaat het er niet om wíe het gedaan heeft, maar waarom.

Het antwoord op de vraag of Connie een gewetenloze, manipulatieve en harteloze vrouw is, krankzinnig is of juist slachtoffer openbaart zich langzaam gedurende bijna tweeënhalf uur kijkplezier. En voor de zoveelste keer kunnen we niet anders dan concluderen dat die Engelse televisiemakers dit kunstje verdomd goed beheersen.

Aflevering 1 van Too Close is vrijdag 24 september uitgezonden en is nog een week gratis terug te kijken via NPO Start. De afleveringen 2 en 3 zijn op vrijdag 1 en 8 oktober rond 23.00 uur te zien via NPO2. Kijkers die een abonnement hebben op NPO Start Plus kunnen nu al van de complete reeks genieten.


23 september 2021

Tja, wat vinden we van de serie Sorjonen aka Bordertown?

De Finse misdaadserie Sorjonen is ook bekend onder de naam Bordertown. Je kunt de drie seizoenen vinden op Netflix. Is het wat?

De meningen over de misdaadserie Sorjonen lopen uiteen. In thuisland Finland oogstte het lovende kritieken en ontving het belangrijke prijzen. Hier in Nederland wisselen de meningen. Niet zozeer over het filmwerk, want dat is prachtig, maar wel over de karakters en verhaallijnen die veel beter uitgewerkt hadden kunnen worden.

De tekst gaat onder de foto verder.

 De familie Sorjonen verhuist van Helsinki (l) naar Lappeenranta (r). @ stock

Sorjonen in Lappeenranta

De Finnen kennen de tv-familie Sorjonen al sinds 2016. De tweede serie verscheen daar in 2018 en een jaar later het derde seizoen. Je maakt kennis met de tikje aparte Kari Sorjonen die met zijn vrouw en 17-jarige dochter verhuist van Helsinki naar het veel kleinere en rustiger Lappeenranta. Die plaats bestaat overigens echt. Kari hoopt hier een stuk fijner te wonen zodat zijn vrouw in alle rust kan herstellen van een hersentumor en ze meer met elkaar kunnen zijn. Daar komt niets van terecht, want Kari is verslaafd aan zijn werk en is al snel meer op het politiebureau te vinden dan thuis.

Lappeenranta grenst aan Rusland en ook in deze serie wordt dat land afgetekend als een onheilsgebied vol criminelen met een corrupte overheid en waar met (bijna) niemand te praten valt. Naarmate de serie vordert en we de personages beter leren kennen, ontrolt de stigmatisering zich steeds breder. In het begin heb je nog het prettige idee dat jouw eventuele voordoordelen worden bevestigd. Maar als we een eind op dreef zijn, gaat dit wel wat tegenstaan want er is immers niet zo veel verrassends te verwachten.

De tekst gaat onder de foto verder.

Acteur Ville Virtanen als Kari Sorjonen

Kari Sorjonen is van alles een beetje

Kari Sorjonen is een beetje van alles: onhandig, communicatief niet altijd sterk, slim, toch wel lief, beetje autistisch en soms bot. Dat acteur Ville Virtanen geen filmsterrenhoofd heeft, maakt hem juist tot een fascinerende persoonlijkheid en ik had dan ook gehoopt dat de rol van die merkwaardige autistische kant van Kari meer uitgebouwd zou worden. Dat is helaas niet zo en dus blijft personage Kari een beetje van alles wat en net niet.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

De werkplek van de rechercheurs in de serie loopt nou niet bepaald over van gezelligheid. @ WikiCommons

Een donker politiebureau

Het filmwerk is echter prachtig - op obligate locaties na als geheimzinnige, en dus altijd donkere, afspraakplekken en de eveneens donkere werkafdeling van de rechercheurs – met de mooie Finse natuur en leuke woonwijken en huizen. Gaandeweg worden ook het leven van de rest van de familie Sorjonen en de collega's van Kari ongeloofwaardiger. Niet zelden staan er idioten op de stoep bij de familie Sorjonen thuis, wordt de hele familie gegijzeld op een slaapkamer en zie je van een kilometer afstand al aankomen dat het nieuwe vriendje van dochterlief echt niet deugt. De privélevens van de rechercheurs raken betrokken bij bijna iedere moordzaak die de politie moet oplossen. Dat is raar en onwaarschijnlijk. Je zou als echtgenote zijnde, hersentumor of niet, heus opstappen als je zoveel extra leed moet ondergaan bij je man en je steeds maar opgescheept zit met zijn boeven.

Wat mij betreft waren twee series Sorjonen dan ook voldoende geweest, die derde had niet gehoeven. Ik blijf het wel jammer vinden dat het karakter Kari Sorjonen zo slecht is uitgewerkt. Er is veel meer uit dit personage te halen en daardoor komt acteur Ville Virtanen (1961) niet helemaal tot zijn recht. Want ook in hem zit volgens mij meer dan hij kan laten zien. Maar oordeel vooral zelf!


16 september 2021

NPO, ik smeek u: laat Het Gesprek terugkeren op televisie!

Door Jeroen Bootsman - Khalid & Sophie is geen kijkcijferhit. De kijkers van HLF8 zijn laag. Jinek scoort dramatisch. Humberto verslaat Op1. Jinek verpulvert Op1. Zomaar wat ronkende oneliners die de opluchting over het aflopen van de komkommertijd lijken te ademen. Want het nieuwe televisieseizoen is begonnen en daarmee ook de traditionele talkshowoorlog. Overigens kun je kanttekeningen zetten bij de term talkshowoorlog. Want die lijkt vooral bedacht door mediajournalisten die over elkaar heen buitelen om de gunsten van de televisiekijkers veelal oppervlakkig te ontleden.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Kiloknaller hamburger met pittige saus

De leegheid van menig analyse wordt angstvallig opgeleukt door sensationele formuleringen. Ze zijn als een smakeloze kiloknaller hamburger die door een flinke scheut pittige saus van een smaakboost wordt voorzien. Misschien zou het op televisie wat meer over gewichtige kwesties moeten gaan. Belangrijke levensvragen die ons bestaan raken. En dan graag goed uitgediept en geanalyseerd, niet in een momentopname aangestipt met het zoveelste filmpje uit de oude doos.

Sowieso is het discutabel of je na anderhalve week al harde conclusies kan trekken. De omroepbazen zullen niet vrolijk zijn over de huidige kijkcijfers, maar de fraaie nazomer houdt nu eenmaal geen rekening met Gooische uitzendschema’s. Wel duidelijk is dat het handjevol kijkers dat terras en balkon opoffert in de hoop te kijken naar een goed gesprek ontiegelijk teleurgesteld moeten zijn.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Khalid & Sophie onder slecht gesternte

Khalid & Sophie beginnen hun show onder slecht gesternte, want het saneren van voorganger De Vooravond – en in het kielzog daarvan de presentatoren Renze Klamer en Fidan Ekiz – deed de wenkbrauwen al fronsen. En dat Khalid Kasem de nieuwe Matthijs van Nieuwkerk zou zijn, lijkt een gevalletje Hilversumse propaganda. Het indrukwekkende decor is tot nu toe het meest urgente van deze show.

Niet dat HLF8 met Johnny de Mol op SBS6 partij is, want bij dit gedrocht is het of je naar een livestream van een zouteloos familiefeestje bij de buren zit te kijken. Dan is Op1 toch nog van iets meer importantie, ook al functioneert daar eigenlijk niets en missen we Jeroen Pauw. Te veel presentatoren, te veel onderwerpen, te veel gasten, te veel beeldwisselingen, te veel close-ups, te veel kekke fragmentjes. Er is simpelweg te weinig tijd is voor zoveel gespreksstof in een uurtje. Doktersrecept: stop onmiddellijk met die van Barend & Van Dorp afgekeken keuzes uit het nieuws. Zet per aflevering nog maar één presentator in en schrap een stuk of twee onderwerpen.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Eva Jinek met de beste kaarten

Eva Jinek lijkt qua kwaliteit op dit moment de beste kaarten te hebben, al heeft zij de pech dat er ook (te) lichte onderwerpen aan bod moeten komen. Als types als rapper Donny en René Froger hun nieuwste kraker komen toelichten, staat menig kijker al zijn gebit te flossen.

De term talkshow associeer ik tegenwoordig al snel met lege kletspraat en door elkaar heen kleppende gasten van het C-garnituur. Praatprogramma klinkt dan al wat deftiger en roept bij mij herinneringen op aan hoogtijdagen met Sonja Barend die destijds niet altijd serieus werd genomen, maar tegenwoordig in ere is hersteld. Dat een huidige talkshowpresentator in aanmerking komt voor de naar haar genoemde award lijkt hoogst onwaarschijnlijk. Desondanks staan Humberto Tan en Margriet van der linden op de longlist, maar wel in gezelschap van enkele collega's met langere interviews.

Het begint met een bevlogen presentator

De beste interviews ontstaan eigenlijk altijd op dezelfde manier. Het begint natuurlijk met een bevlogen presentator/journalist, die weet te timen, een gesprek kan opbouwen, kritisch durft door te vragen, maar op het juiste moment ook weer de teugels kan laten vieren. En, ook heel belangrijk, iemand die niet bang is om ook iets van zichzelf te laten zien, die zich grondig voorbereidt en respect heeft voor de gesprekspartner. De ideale setting: een sobere studio. De ideale formule: een een-op-eengesprek. En dan maar hopen op zoiets als chemie, een uiterst onvoorspelbare factor.

Conclusie: ik verlang terug naar La Barend, maar ook naar Ischa Meijer, Theo van Gogh en de soms als pinnig ervaren Remi van der Elzen. En niet te vergeten Wim Brands, die van die bevlogen literaire interviews wist af te leveren (sorry Brommer op zee). Helaas lijkt alleen een terugkeer van Jeroen Pauw een optie, hoewel hij zelf andere prioriteiten schijnt te hebben. Zoals het coachen van Johnny de Mol.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Terug naar het gesprek. HET GESPREK!

Het is al vaker gezegd. Hét gesprek moet terug op de Nederlandse televisie. HET GESPREK! Diepgaand, diepgravend, tot denken of zelfs filosoferen aanzettend. Kijkers het gevoel geven dat ze hun tijd aan iets van wezenlijk belang hebben gegeven.

Laat ik tot besluit een lans breken voor De Nachtzoen. Een ultrakort gesprekje van slechts enkele minuten, al jaren de dagsluiter op NPO2. Menigmaal heb ik een aanzet tot een interessant gesprek gezien, met lang niet altijd een bekende Nederlander, maar het format staat een mooi vervolg na een veelbelovend begin niet toe. Dit miniatuur heeft de potentie uit te groeien. Dat De Nachtzoen in de uitzendschema’s niet zo prominent naar voren komt, is hoopgevend. Soms blijkt de marge een comfortabele positie. Een netmanager met lef gunt het de EO dit programma uit te bouwen. Wie maalt er om als de herhalingscarrousel van een paar flauwe talkshows een uurtje later begint?
Tip voor liefhebbers van het langere luisterinterview: klik hier voor het VPRO Marathoninterview.


09 september 2021

De ouwetjes gaan als een speer bij Matthijs van Nieuwkerk

Het paradepaard van middelbare leeftijd bij BNNVARA heet Matthijs van Nieuwkerk. Vorige week ging de nieuwe serie Matthijs gaat door van start. Hoewel je de meeste gasten inclusief de presentator qua leeftijd inmiddels eerder bij Omroep MAX verwacht, zou dat in de praktijk ondenkbaar zijn. Matthijs ademt namelijk Amsterdam, Parool en Vara. Zelfs als je tv op zwart staat en je alleen nog het geluid kunt ontvangen, voel je die speciale sfeer die alleen maar dáár kan plaatsvinden; met hem, met die gasten en bij die omroep. De aftrap van de nieuwe reeks Matthijs gaat door was in dat opzicht niet anders dan de vorige serie.

Niet alleen maar halleluja

Is het dan alleen maar halleluja wat ik heb gezien? Nee, zeker niet. Ik blijf moeite houden met het hangar-achtige decor. De enorme corona-afmeting gaat wat mij betreft wat ten koste van de intimiteit van het gesprek. Een orkest op verschillende steigeretages is een prachtige vinding, maar oogt wat onsamenhangend. Goddank is dat in de muziek totaal niet terug te horen want die is meer dan, in de overtreffende trap, veel meer dan goed. Wat ook raar is: als de Sven Hammond Big Band na een daverend en opzwepend intermezzo zwijgt, is er geen applaus. De musici nemen je mee tot op grote hoogten, maar na het slotakkoord donder je van de bovenste steigerplank hup de stilte in. Dat zijn een paar vervelende en ongemakkelijke seconden.

De tekst gaat onder de foto verder.

De Britse komiek Tommy Cooper (1921-1984)

De oudere kijker alias Metusalem

En dan de gasten. Het format is dusdanig dat de oudere gast van Matthijs er het beste tot zijn recht komt. Dat bleek toen Marieke Elsinga (1986) en Pepijn Crone (1981) aan tafel schoven en Matthijs moest uitleggen wie komiek en goochelaar Tommy Cooper was. Een moment waarop je als oudere kijker (ik ben er ook zo eentje) ontdekt dat je dus inmiddels een leeftijd hebt van Metusalem-proporties.

Maar goed, toen Olga Zuiderhoek (1946) in beeld verscheen voelde ik me weer helemaal senang. De leuke inleidingen bij de rubriek Forever Young zijn er gelukkig nog steeds. Zo gingen we, voorafgaand aan het gesprek, kijken bij Olga thuis in Amsterdam. Prachtig appartement en hé, is dat Connie Palmen die aan tafel schuift voor een gezellig etentje? Heerlijk dat Olga alles uit pak en zak gewoon op de borden kiept. Ik voelde me helemaal thuis.

De tekst gaat onder de foto verder.

Olga Zuiderhoek speelde Eefje Brand in de Omroep Max-serie Het geheime dagboek van Hendrik Groen. @ Omroep Max

Daar is Olga Zuiderhoek

Het interview erna was mooi, zoals alleen Matthijs dat kan. Hij moet zich alleen iets minder vaak verontschuldigen voordat hij een vraag stelt. Dat zorgt voor een rare en misplaatste nederigheid die nergens voor nodig is. Natuurlijk kwam het gesprek ook op Willem Breuker, de componist met wie Olga bijna dertig jaar samenwoonde. Misschien ging het er een fractie te lang over. Het leek nu alsof hij vorige week is overleden, terwijl dat dus elf jaar geleden is. Niets mis met praten over Willem, maar Olga heeft ongetwijfeld ook veel moois over zichzelf te vertellen.

De tekst gaat onder de tweet verder.

In het rijtje krasse knarren ontbrak een gesprek met Youp van 't Hek niet. Dat ging zoals gesprekken met Youp meestal gaan: altijd een beetje dat verongelijkte gezicht op stand: hoe-bestaat-het-dat-je-me-deze-vraag-stelt, maar Matthijs kreeg Youp gelukkig net op tijd ontdooid. De rol van slotknar is een fenomenale. Die werd vertolkt Joost Prinsen in de nieuwe rubriek Hotel Prinsen. Hij draagt de mooiste liefdesgedichten voor uit de Nederlandse literatuur en trapte af met het gedicht Je hebt me alleen gelaten van Hans Lodeizen (1924-1950). Alleen al voor die rubriek zal ik iedere week voor de tv paraat zitten.

Matthijs gaat door. Elke zaterdag om 21.35 uur bij BNNVARA op NPO 1


03 september 2021

Welkom bij Op1 oftewel De Interruptieshow

Welke talkshow ging destijds ook alweer winnen? Werd het Op1 bij de NPO of Eva Jinek op RTL4? Op1 zette in op wisselende duopresentaties, voor Nederlandse begrippen een nieuwbakken format bij een dagelijkse talkshow. Ze trekken zo ongeveer evenveel kijkers, maar in mijn morren wint Op1.

Eva Jinek is terug van een lange zomerse afwezigheid. Beau van Erven Dorens en daarna Humerto Tan vulden het enorme gat op dat zij achterliet. Van alle drie kun je iets vinden, maar als we het hebben over dom interrumperen van tafelgasten, dan wint team Op1 glansrijk.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

@ stock

Wisselende presentatiegezichten bij Op1

Via #op1 wordt vaak zwartgallig getwitterd tijdens de uitzending van de dagelijkse talkshow. Overigens krijgen ook andere praattafels als #jinek billenkoek, maar daar lijkt het ongenoegen vaker te gaan over (het niveau van) de gasten dan over de presentatie. Toch geeft de Op1-redactie vorig jaar aan blij te zijn. Het programma scoorde beter dan ze dachten en ze vonden onder meer het bewijs geleverd dat de kijker niet per se naar een en hetzelfde vertrouwde presentatiegezicht wil kijken. Volgens mij gaan ze met die conclusie voorbij aan een belangrijk aspect. Want meevallende kijkcijfers maken Op1 niet per defenitie tot een geweldig programma. Nu vraag je je misschien af waarom ik nog kijk. Nou, er is bijna altijd wel een gast die iets te vertellen heeft over een onderwerp waar ik wat over wil weten. Dus probeer ik het steeds weer.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Kampioen in onnodige interrupties

Als je er op gaat letten is het aantal onnodige interrupties enorm. Gasten moeten direct ter zake komen. Dralen is er niet bij, behalve als het presentatieteam weinig van het onderwerp weet. Dan kan de gast helemaal los gaan, maar moet wel binnen vijf minuten een ei gelegd hebben. Het is journalistiek gezien not done om gesloten vragen te stellen, maar toch lijkt een antwoord dat louter uit 'ja' of 'nee' bestaat het meest gewenst. Het is voor de presentator opletten dat het formuleren van de vraag niet langer duurt dan het antwoord. Een gast vaak onderbreken is onbeleefd, irritant en levert een onrustig gesprek op.

Er zijn verschillende soorten interrupties. Zo heb je het vragenbombardement. Dat zou ongeveer zo kunnen gaan:

'Hoe heeft het zo kunnen lopen met het faillissement? Is daar nooit eerder onderzoek naar gedaan? Wie kan daarvoor verantwoordelijk worden gehouden? Was de politie er ook van op de hoogte?'

De gast gaat moedig aan de slag met de antwoorden. Maar de co-presentator wil ook graag laten weten dat hij zich heeft ingelezen. Die is dus van de ik-weet-er-ook-wat-van interruptie.

'Nou, het bleek dat het moederbedrijf nooit belasting...'
'Het moederbedrijf op Bonaire?'
'Ja, precies. Onderzoek wees uit dat er...'
'Bonaire is natuurlijk een belastingparadijs.'
'Bij de overname kwam pas aan het licht...'
'Van de boekhouding klopte helemaal niets. Toch?'

Je kunt ook een tranenhengelaar aantreffen als presentator. Dat kan zo gaan:

'U bent door een diep dal gegaan.'
'Ja, dat ben ik zeker. Mijn familie...'
'Want u heeft nog een zoon en een dochter.'
'Ja, dat klopt. Ook voor hen...'
'En voor uw partner moet het ook vreselijk zijn geweest.'
'Ja, voor iedereen was het een hele moeilijke periode. We...'
'Het lijkt me zo verschrikkelijk, ik zie dat u het er nog steeds moeilijk mee heeft.'

Het meest hinderlijk vind ik de vragen waar eigenlijk geen antwoord op wordt verwacht. Dat kan dan ongeveer zo gaan:

'Over hoeveel bosbranden hebben we het dan eigenlijk?'
'Dit jaar zijn er op de Griekse eilanden en in de buurt van Athene zeker...'
'Want ja, bij grote droogte staat de boel daar al snel in lichterlaaie.'
'Zeker, het bestrijden van dergelijke branden is soms...'
'Denkt u dat er een negatief reisadvies zal komen voor Griekenland?'
'Op dit moment...'
'Dries Roelvink, jij nog plannen om op vakantie naar Griekenland te gaan?'

Inmiddels zoek ik dagelijks even wie de gasten zijn bij Op1 en welk duo het presenteert. Die twee bij elkaar opgeteld bepalen of ik ga helpen het kijkcijfer te laten stijgen, maar stiekem blijf ik hopen op één capabele talkshowpresentator die wat meer de diepte in kan.

Op1 iedere werkdag rond 22.20 uur op NPO1


23 augustus 2021

NOS Journaal vanuit de hoogte

Ze lopen al negen jaar iedere avond door mijn televisiebeeld en daar heb ik nooit aan kunnen wennen. Het achtuurjournaal hoort wat mij betreft vanachter een tafel gepresenteerd worden. Zittend welteverstaan, state-of-the-artdecor of niet. Stel dat ik in het ziekenhuis de uitslag krijg van een onderzoek, dan loopt de arts ook niet al pratend door de spreekkamer? En dan die stiletto's... Ga toch zitten!

De tekst gaat onder de foto verder.

Annechien Steenhuizen tijdens de eerste uitzending in de NOS-studio nieuwe stijl. @ Televizier

Naar de kringloop

Het is mei 2012 als het eerste NOS Journaal nieuwe stijl van start gaat. De vertrouwde tafel en bureaustoel is naar de kringloop gebracht en ervoor in de plaats komt... ja, wat eigenlijk? Bitter weinig. Je ziet in sommige shots een soort statafeltje in een enorme ruimte, als een achtergelaten decorstuk na een voorstelling. We krijgen een ruime blik in een flinke studioruimte en de presentator die je er van top tot teen in ziet rondlopen. En dat is vanaf dag één een ongemakkelijke aanblik geweest.

De tekst gaat onder de tweet verder.

De kledingkeuze van de presentatoren houdt veel mensen vaak bezig op de sociale media.

Vreselijke stappen door de studio

Ga mij niet vertellen dat Annechien Steenhuizen, Simone Weimans, Astrid Kersseboom en andere presentatrices op hun gemakkie bewegen als ze al voorlezend een stukje moeten lopen in de studio tijdens het achtuurjournaal. Ze dragen vaak kleding waarin ze een ongemakkelijke indruk maken, maar hun schoenen spannen de kroon. Kaarten in de hand, lezen van de autocue, draaien naar een scherm voor een rechtstreeks gesprek met een verslaggever ter plaatse en dan op een gegeven moment die paar vreselijke stappen door de studio maken op van die onmogelijke schoenen.

De schermen van het NOS Journaal

Eerlijk is eerlijk, die schermen bij het NOS Journaal zijn prachtig. Ze dateren uit 2016 en hebben zelfs een prijs gewonnen. Er zou een modus gevonden moeten worden waarbij de presentator achter een desk kan zitten en je toch die mooie schermen in volle glorie kunt zien. Overigens heeft de NOS laat ingezet met wandelende presentaties. Al vele jaren eerder zag je het opkomen bij buitenlandse nieuwszenders als het Britse Channel Five. Daar liepen de nieuwslezers al in 1997 rondjes door de studio. In 2007 (!) kwamen ze er echter op terug omdat inmiddels heel veel andere nieuwszenders het ook deden en zij vonden dat zittend voorlezen toch rustiger is en consequenter in lijn met hun andere programma's. Toen het NOS achtuurjournaal besloot door de studio te gaan lopen, was Channel Five dus al vijf jaar eerder weer gaan zitten. En wij staan nog steeds. Waarom toch?

De tekst gaat onder de foto verder.

Eugenie Herlaar en Frits Thors presenteren het NTS journaal dat in 1956 voor het eerst verschijnt. @ Omroep MAX

Het lijkt iets lager

Toevallig zag ik onlangs dat de hakken onder de schoenen van Astrid Kersseboom iets minder hoog leken. Gelukkig, hoewel ze dan wel weer ongemakkelijk stond omdat ze in een pak was gehesen met één knoop die kennelijk per se dicht moest waardoor ze in het kledingstuk leek te hangen. Kun je makkelijker je benen bewegen, zitten je armen weer vast.

Overigens lijken tv-stylistes vaker moeite te hebben met het aankleden van een beetje voluptueuzer vrouwen, vinden ook de kenners. Niet ieder vrouwenbeen wordt sierlijker van schoenen met hele hoge hakken. En als Willemijn Hoebert de slotact vormt met de weersverwachting, niet gekleed maar verkleed, dan kun je alleen maar hopen: morgen beter. En dat geldt niet alleen voor het weer.


20 augustus 2021

Media Inside zou gebaat zijn bij iets meer schuring

Ergens diep verstopt in de catacomben van het Mediapark in Hilversum bevindt zich, stel ik me zo voor, een geheim laboratorium waar nieuwe programma’s en formats worden bedacht, ontwikkeld en getest.

Door Jeroen Bootsman - Televisiewetenschappers gaan met ideeën aan de slag in de hoop het bestaansrecht van de NPO doorlopend te blijven bewijzen én nieuwe kijkcijferkanonnen op de buis te brengen. In de fase waarin het kaf van het koren wordt gescheiden, blijkt de meeste inspiratie een doodgeboren kindje. En dan is het nog maar afwachten of een programma een (kijkcijfer)succes is. De lijst ‘mislukte’ programma’s is inmiddels langer dan het aantal incidenten waaraan Mark Rutte geen actieve herinneringen bewaart.

De tekst gaat onder de foto verder.

Marcel van Roosmalen en Gijs Groenteman. @ BNNVARA

NPO en programma's over mediazaken

Het lukt de NPO maar niet om een succesvol en langdurig programma over mediazaken op te zetten, net zoals dat met boeken ook maar niet van de grond wil komen. En toen was daar ineens Media Inside. De opzet is simpel, maar het werkt wel. Gijs Groenteman met een geaffecteerd en lijzig stemgeluid versus ironische mopperaar Marcel van Roosmalen, een doorontwikkeling van het concept Maarten van Rossem, maar dan met een snufje meer humor.

Een inkijkje bij wel of niet opkomende mediafenomenen

De heren hebben een chemie van het droogkloterige soort. Of de keuze voor twee, elke week andere gasten een gelukkige is, valt te betwijfelen. Ze zitten naast elkaar, tussen de presentatoren in en lijken met hun vaak wat zouteloos aandoende bijdragen haast letterlijk een barrière te vormen. Waardoor net dat ietsje meer, dat je als kijker op het puntje van je stoel doet zitten, te weinig van de grond komt. Evengoed was het inkijkje dat Talitha Muusse bood op de redactieperikelen bij OP1 wel een openbaring. De ‘analyse’ van BBB-politica Caroline van der Plas als opkomend mediafenomeen was dan weer wat al te voor de hand liggend. Wel leuk was dat een programma dat het vooral lijkt te moeten hebben van een persiflage op ongemakkelijkheid, een gênante situatie uit een ander programma te berde bracht.

Een glimlach op het gezicht, dat wel

Media Inside weet de onderwerpen op een genoeglijke, knusse manier te presenteren. Gezellig gebabbel, een concept dat we inmiddels van talloze programma’s kennen, maar Groenteman en Van Roosmalen maken het uiterst genietbaar en toveren veertig minuten lang een glimlach op het gezicht. Maar de schaterlach? Die blijft vooralsnog uit.

Media Inside elke vrijdag rond 21.25 uur op NPO3


18 augustus 2021

Dicte bingewatchen is kauwgom voor de ogen

Veel mensen zijn dol op misdaadseries uit Scandinavië. Als ik moet kiezen tussen series uit het Scandinavië of het Verenigd Koninkrijk, zou ik altijd voor de laatste zijn gegaan. Scadinavische series vallen me dikwijls tegen. Het acteerwerk is vaak bedachtzaam (lees: langzaam) en serieus, er wordt veel ingezoomd op zorgelijke gezichten en er schijnt ook altijd veel te moeten worden gespeeld in het aardedonker, of het nu buiten is zonder maanlicht of binnen bij een 15 Watt-peertje. Maar toen was Dicte daar!

De tekst gaat onder de foto verder.

In de serie Dicte zie je vaak tussenshots van Aarhus en dan met name dit bijzondere gebouw. Het is het AaRos kunstmuseum met bovenop het dak een regenboogkleurige wandelring. @ WikiCommons

Dicte speelt zich af in Jutland

Dicte gooit veel van mijn vooroordelen overhoop. De serie is nog steeds niet heel erg snel, maar wel relaxed om naar te kijken. De verhaallijn speelt zich voornamelijk af in Jutland, de prachtige streek die bij Denemarken hoort. In twee afleveringen is het verhaaltje klaar en zo zijn er drie seizoenen gemaakt, waarbij gezegd moet worden dat ik het na die allerlaatste aflevering welletjes vond. In Denemarken ging niet bij iedereen een gejuich op toen de serie verscheen (2013), maar hij was toch altijd goed voor zo'n 1,2 miljoen kijkers en dat lijkt me op een bevolking van ruim 8,6 miljoen niet verkeerd. De casting van Iben Hjejle voor de rol van Dicte had niet beter kunnen zijn. Nu dan, het verhaal.

De tekst gaat onder de foto verder.

Lars Brygmann speelt een prachtige rol als rechercheur John Wagner. @ WikiCommons

Een mooie rol voor Lars Brygmann

Dicte Svendsen is misdaadjournalist bij een Deense krant. Ze verhuist met haar tienerdochter naar Aarhus (dat echt bestaat) en raakt op vaak wonderbaarlijke wijze betrokken bij misdaden. Ze loopt bij het oplossen ervan vaak voor de voeten van rechercheur John Wagner, schitterend gespeeld door Lars Brygmann.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Het huis dat in de serie de woning is van Dicte Svendsen. @ WikiCommons

Iedereen welkom bij Dicte

Geen donkere buitenopnamen deze keer, maar we zien vaak het schattige Scandinavische huisje van Dicte aan de rand van Aarhus, waar iedereen welkom is in de gezellige woonkamer vol lichte Ikea-meubels, waar wordt geslapen onder zachte dekbedden en waar in de winter niemand naar buiten gaat zonder een gebreide muts op.

De serie is gebaseerd op de boeken van Elsebeth Egholm. In Nederland zijn haar boeken geen bestsellers, maar in Denemarken is Egholm heel bekend. Behalve misdaadromans schreef ze ook de televisieserie Those Who Kill, enorm goed bekeken in Denemarken. De tweede serie werd in Nederland uitgezonden in 2019 op NPO3.

Soms tikje irritant impulsief

De verfrissende Dicte is lekker chaotisch en soms een tikje irritant impulsief, ingrediënten die werken als kauwgom voor de ogen. De verhalen zijn simpel: in de directe omgeving van Dicte wordt een misdaad gepleegd, de politie gaat ermee aan de slag en Dicte kan het niet laten zich ermee te bemoeien, waardoor ze vaak primeurs heeft voor haar krant en zichzelf meestal in de nesten werkt. En schrik niet: er is heel soms zelfs wat Scandinavische humor in verwerkt. Een nadeel is wel dat ik er geen woord van versta. Ik moet het van de ondertiteling hebben. Bij Engelse series kan ik gemakkelijk ondertussen naar de keuken lopen om iets uit de koelkast te snaaien. Bij Dicte weet ik dus niet of ik dan misschien een van die zeldzame grappen misloop.