Ik moest vijftig jaar oud worden om voor het eerst langs de in rood pak gestoken portiers van Carré binnen te lopen. Voor alles is een tijd en een moment. Het was een regenachtige avond. We hadden langs de Herengracht gerend om op tijd te komen.

Spotlight op de Nits

Nauwelijks gezeteld op het balkon doofde het zaallicht. Spotlights op de Nits. Na twee minuten al volledig ondergedompeld in hun sferische muziekuniversum. Toetsentovenaar Robert Jan Stips. De compleet eigenzinnige ritmes van Rob Kloet. De magische verhalen van Henk Hofstede. Hun laatste plaat Tree House Fire gaat over het compleet uitbranden van De Werf in 2022. Hun thuishonk, studio, opslag, archief. Alles weg. Met hulp van fans werd snel een nieuw instrumentarium bij elkaar gesponsord en de mannen vertaalden de ingrijpende gebeurtenis naar zes liedjes. Over hoe drama je kan inspireren. Dubbel drama in de vorm van twee echtscheidingen gaf ons  Rumours van Fleetwood Mac. Need I say more?

Frits Spits in Carré 

In de concertpauze had ik al Frits Spits gesignaleerd. Een belangrijke dj in tijd dat mijn muzieksmaak zich ontwikkelde. En mijn liefde voor de Nederlandse taal. De jaren tachtig en negentig. Dezelfde Frits Spits kwam halverwege deel twee van het concert het podium op. Hij draaide ooit als eerste hun muziek op nationale radio en mocht ze nu de Edison Oeuvreprijs overhandigen. Volkomen terecht, als u het mij vraagt. En als u het niet vraagt, zeg ik het alsnog. De Nits maken al ruim veertig jaar zeer originele, hele mooie muziekverhalen. En eigenlijk worden ze steeds beter. Vooral live. En misschien nog wel een beetje mooier in Carré.