Recensies over het Songfestival over 2023

Songfestival 2023

In aanloop naar de grote finale lees je hier recensies over het Eurovisie Songfestival van Jeroen Bootsman. Hij geeft over ieder deelnemend land een korte beschrijving, inclusief de winkansen. In aanloop naar de finale verschijnt er hier ook een podcast over het Eurovisie Songfestival 2023.

♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪

18 januari 2023

Eurovisie Songfestival 2023 en de kansen voor België

In mei het weer zover: het Eurovisie Songfestival! De 67ste editie van het EK Zingen vindt plaats in het Britse Liverpool. Eigenlijk had Oekraïne het festival moeten huisvesten, maar dat bleek door de voortdurende oorlog geen optie. Het Verenigd Koninkrijk, dat na een lange periode van malaise dit jaar ineens als tweede eindigt, mag daarom voor het eerst in 25 jaar het songfestival organiseren. De komende maanden zullen de diverse deelnemende hun inzendingen presenteren. Wij laten ze hier stuk voor stuk de revue laten passeren en vinden er wat van.

Door Jeroen Bootsman - België is een van de oudgedienden op het songfestival. Onze zuiderburen doen net als wij al sinds de eerste editie in 1956 mee. Desalniettemin leverde dit tot nu toe slechts één zege op. Maar dat was dan ook wel gelijk een Eurovisie-klassieker van jewelste: J’aime la vie van Sandra Kim, die - tegen de reglementen in - nog maar dertien jaar oud was, hoewel ze in het liedje zong reeds vijftien te zijn.
België kent een bijzondere situatie qua Eurovisie: de Vlaamse omroep VRT en de Waalse omroep RTBF vaardigen om en om een deelnemer af. Dit leidde tot de tamelijk bizarre omstandigheid dat de RTBF in 1987 het festival mocht organiseren, maar dat de VRT (toen nog BRT) verantwoordelijk was voor de inzending.
Tegenwoordig maakt het niet zoveel meer uit, want sinds de keuze van de te zingen taal is vrijgegeven, zingt België altijd in het Engels. De laatste Franstalige bijdrage dateert uit 2005. Wel moet gezegd worden dat de keuzes van de RTBF door de jaren heen het meeste succes boekten, met na Sandra Kim als uitschieter de formatie Urban Trad, die in een onzintaaltje een tweede plaats behaalde in 2003, op slechts twee punten achterstand van winnaar Turkije.
Twaalf jaar geleden scoorde Tom Dice een fraaie zesde plaats voor de Vlamingen. Destijds een enorme opsteker, want België was daarvoor vijf keer op rij in de halve finale gestrand. Vooralsnog het beste resultaat voor de VRT in 67 jaar songfestival.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

België

Gustaph – Because of you

De Vlaamse omroep VRT organiseerde voor het eerst sinds 2016 een nationale finale. Zeven artiesten (zes solisten, één duo) bonden de strijd aan voor een ticket naar Liverpool. De uitslag is redelijk dramatisch te noemen en leidde tot de nodige controverse op Twitter, want na het optellen van de punten van de vakjury en het publiek eindigden vier van de zeven deelnemers met slechts luttele punten verschil van elkaar.
De uiteindelijke winnaar Gustaph won met slechts één puntje verschil van het duo The Starlings. Daarmee zag Tom Dice (die een duo vormt met zijn partner Kato Callebaut) een tweede kans om te scoren op het songfestival aan zijn neus voorbij gaan. En dat is bijzonder spijtig, want België had zich kunnen onderscheiden met het mooie, intieme, persoonlijke, kortom onderscheidende Rollercoaster, waarin Tom en Kato het verlies van hun baby bezingen.
Niets ten nadele van Gustaph, een zanger die al jaren in Vlaanderen aan de weg timmert. Zijn nummer Because of you is ook zeker niet slecht, maar grijpt wel erg terug op de ‘roze jaren’ van het songfestival. Destijds werd Eurovisie door veel criticasters beschouwd als een oppervlakkig rariteitenkabinet. Een imago dat het zangfestijn met inhoudelijk en compositorisch gewaagdere en gelaagdere liedjes met succes heeft weten te doorbreken.
Dit up tempo nummer voert je onverbiddelijk terug naar de discotheek van eind jaren zeventig. Gustaph lijkt met zijn uitbundige outfit - zwarte cowboyhoed en een roze met ruches afgezet overhemd – opzichtig een gooi te doen naar het predicaat ‘lekker fout’. In vocaal opzicht kwijten Gustaph en zijn achtergrondzangeressen zich overtuigend van hun taak, maar het blijft toch een dertien in een dozijn dansknijter, die het op menig nichtenfeest uitstekend zal doen. Maar of België hiermee zal doorstoten naar de finale?


23 december 2022

Eurovisie Songfestival 2023 en de kansen voor Albanië

In mei het weer zover: het Eurovisie Songfestival! De 67ste editie van het EK Zingen vindt plaats in het Britse Liverpool. Eigenlijk had Oekraïne het festival moeten huisvesten, maar dat bleek door de voortdurende oorlog geen optie. Het Verenigd Koninkrijk, dat na een lange periode van malaise dit jaar ineens als tweede eindigt, mag daarom voor het eerst in 25 jaar het songfestival organiseren. De komende maanden zullen de diverse deelnemende hun inzendingen presenteren. Wij laten ze hier stuk voor stuk de revue laten passeren en vinden er wat van.

Door Jeroen Bootsman - Albanië maakte in 2004 een overtuigende entree op het Eurovisiepodium. Zangeres Anjeza Shahini deed het in zowel de halve finale als de finale meer dan uitstekend, met respectievelijk een vierde en zevende plaats. Sindsdien heeft het land – een van de armste landen in Europa - zich een trouw deelnemer betoond. Nog nooit liet Albanië verstek gaan. Na het succesvolle debuut was het af en aan voor de Albanezen. Acht liedjes strandden in de halve finale en het succes van 2004 werd slechts één keer overtroffen toen Rona Nishliu met Suus in 2012 een vijfde plaats verwierf. Sindsdien is de finale nogal eens buiten bereik geweest of bungelt Albanië in de achterhoede, met een elfde plaats in 2018 als grote uitzondering.

De tekst gaat onder de afbeelding verder.

Albanië

Albina & Familja Kelmendi – Duje

Albanië maakt er dit jaar een familiefeestje van. Zangeres Albina kan op de vocale ondersteuning van vijf familieleden rekenen. Deze track begint de eerste dertig seconden veelbelovend met een vocaal mantra waar je u tegen zegt. Maar dan ontrolt er zich een vrij middelmatig, weinig origineel popdeuntje van onvervalste Balkan-snit. Qua zang is dit dik in orde en het geheel is best opzwepend, maar toch niet opvallend genoeg om fier boven het maaiveld uit te steken.


22 december 2022

Eurovisie Songfestival 2023 en de kansen voor Oekraïne

In mei het weer zover: het Eurovisie Songfestival! De 67ste editie van het EK Zingen vindt plaats in het Britse Liverpool. Eigenlijk had Oekraïne het festival moeten huisvesten, maar dat bleek door de voortdurende oorlog geen optie. Het Verenigd Koninkrijk, dat na een lange periode van malaise dit jaar ineens als tweede eindigt, mag daarom voor het eerst in 25 jaar het songfestival organiseren. De komende maanden zullen de diverse deelnemende hun inzendingen presenteren. Wij laten ze hier stuk voor stuk de revue laten passeren en vinden er wat van.

De tekst gaat onder de foto verder.

Oekraïne

Tvorchi – Heart of steel

Door Jeroen Bootsman - Oekraïne – dit jaar qua punten overtuigend winnaar met een middelmatig liedje – lijkt ook via het Eurovisie Songfestival te willen bewijzen dat het zich niet laat kisten. Als allereerste land presenteert Oekraïne de inzending die het in Liverpool moet gaan maken. En ze leveren geen half werk. Heart of steel van het duo Tvorchi is een verpletterende popsong, die in niets lijkt op het vocale melodrama in de jaren vijftig en zestig, toen het songfestival tot bloei kwam. Electropop van het hoogste niveau, die je ondersteboven blaast, met gepassioneerde zang en een act om je vingers bij af te likken. Bekijk de beelden van de nationale finale en bedenk dat dit is uitgezonden vanuit een als schuilkelder fungerend metrostation in Kiev. Of Europa opnieuw uit sympathie voor Oekraïne gaat stemmen valt te betwijfelen. Maar dat deze inzending puur op kwaliteit heel veel punten zal vergaren, lijkt wel vast te staan. Een topvijfnotering lijkt onvermijdelijk. Een tweede overwinning op rij? Zou zomaar kunnen. En hopelijk in 2024 dan wel in Kiev.

De balans

Oekraïne kan gerust een bovengemiddeld succesvol songfestivalland genoemd worden. Het land debuteerde in 2003 en zegevierde sindsdien al drie keer. Na een veertiende plaats in 2003 was het In 2004 al raak toen de sexy Ruslana met haar opzwepende Wild Dances het festival naar Kiev haalde. Van de zeventien inzendingen haalden er tot dusver elf de top tien, waarvan acht bij de eerste drie eindigden. En dan te bedenken dat Oekraïne ook nog eens tot twee keer toe niet mee deed. Jamala won in 2016 met het dramatische 1944, dat in de aanloop nog voor een relletje zorgde omdat de tekst van het lied te politiek zou zijn. En politieke uitingen zijn op het songfestival niet toegestaan. De derde overwinning was vorig jaar voor Stefania van Kalush Orchestra. Alom verwacht vanwege de oorlog boekte de groep inderdaad een monsterzege. Na twee uiterst folkloristisch aandoende inzendingen in de eigen taal tapt Oekraïne dit jaar met Engelstalige electropop uit een wat ander vaatje.