In december verzuchten we minstens zoveel als tijdens de hondsdagen. Twee van mijn vriendinnen bewijzen het ieder jaar en zelf kan ik er ook wat van. De aftrap vindt plaats als we bij mij thuis aan de koffie zitten. 'Het is weer december', verzucht de ene vriendin en steekt een speculaasbrok in haar mond waardoor ik niet meer durf te vragen hoe het nou zit met haar Ozempic-prikkerij.
'Ik heb er vijftig jaar over gedaan, maar dit jaar had ik het voor elkaar', zegt de andere vriendin, niet helemaal overtuigd.
'O, maar ik ook', meldt de vriendin met volle mond. Het stelt me allemaal niet gerust.

We hebben alle drie last van een milde december-afkeer omdat het allemaal zo geforceerd is. De gekunsteldheden hebben een naam: 5 december, 25 en 26 december en 31 december en 1 januari. Het gaat om dingen als het grappig bedoelde sinterklaasgedicht van je schoonzus waar je tot diep in april van wakker ligt, schoonmoeders die alleen op eerste kerstdag overal kritiek op hebben, rollades die lijken op een boomstronk na een Australische bosbrand, de hond die overgeeft op de cadeautjes onder de kerstboom, visite die nog langer blijft plakken dan secondelijm en zo kan ik nog wel even doorgaan. Wij drieën delen die decemberdrama's.

'Ik heb tegen mijn dochter gezegd dat ik dit jaar niet aan kerst doe en nog minder aan oud en nieuw', zegt de Ozempic-vriendin. Ze breekt nog een stuk speculaas af. 'Heerlijk is die speculaas, bakkerij Van der Sterre, zeker?'
'En wat zei ze?' vroeg de andere vriendin. Zij is niet geïnteresseerd in speculaas, überhaupt niet in eten. Jaren geleden bekende ze eens dat als er een pil zou bestaan die ze kon slikken zodat ze nooit meer hoefde te koken, ze die achter elkaar zou innemen. Ik had het met open mond aangehoord.
'Ik zei haar dat ze vooral haar eigen plan moest trekken met de feestdagen. We hebben een leuk sinterklaasfeest gevierd en ik wil niet dat we veertien dagen later wéér verplicht feest moeten vieren. Maar wat ga je dan doen, mam, vroeg ze. Ik zei dat ik in mijn flanellen rendierenpyjama een mooi boek ging lezen met potten thee en roombonbons.'

De andere vriendin zit al vijftig jaar aan kerstdissen waar ze geen zin in heeft. 'Ik had het dit jaar voor het eerst voor elkaar', meldt ze. 'Op iedere uitnodiging gaf ik hetzelfde antwoord: Ik wil best komen, maar ik kan alleen tussen half zes en half acht. Dus kijk maar of je er een borrel van maakt of een maaltijd. Als het maar tussen half zes en half acht is. Ik wil om acht uur weer thuis zijn om naar het journaal te kijken. Ja maar, je kunt hier ook naar het journaal kijken, zeiden de gastheer en gastvrouw dan. Ik sloeg dat af. Journaal kijk je thuis. En dat snapten ze. Geloof ik.'

Er daalde een ongemakkelijk stilzwijgen over de koffietafel. Hun gezichten stonden niet bepaald in de dat-heb-ik-toch-maar-even-mooi-voor-elkaar- stand. De Ozempic-vriendin schoof de schaal met speculaas van zich af. Ze vertelde dat de dochter had gebeld en het hele rendierenpyjama-plan toch niet leuk te vinden. Ook de andere vriendin vond het bij nader inzien misschien wel wat cru om vroegtijdig de kerstdis te verlaten. Ze moesten toegeven dat het toch beter voelt om de feestdagen met elkaar door te brengen.

De vriendinnen vroegen wat mijn man en ik eigenlijk gingen doen. Ik bekende schuchter dat we een kerstarrangement hadden geboekt in een hotel, ergens in Flevoland. Ze schudden misprijzend het hoofd. Typisch gevalletje vluchtgedrag.

Caty's Column staat De Plusser, de krant voor de 50-plusser. De special De Plusser wordt uitgegeven door Dordt Centraal, verschijnt iedere twee maanden en richt zich op mensen van zo ongeveer 50 jaar en ouder. In tegenstelling tot weekkrant Dordt Centraal, is De Plusser geen huis-aan-huiskrant, maar kun je hem meenemen bij meer dan tachtig afhaalpunten in de Drechtsteden. Klik hier voor een afhaalpunt in je buurt.